دستور الكاتب في تعيين المراتب ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥
فصل دوم در فضيلت كاتب و « 10 » مقام « 11 » و شرف او
بيان را فى قوله تعالى عَلَّمَهُ « 1 » الْبَيانَ بكتابت تفسير ( * ) كرده‌اند « 2 » و اين قول در تفسير كواشى مذكور است و انچ فرموده و ربك الاكرم الذى علم بالقلم علم الانسان ما لم « 3 » يعلم مؤيّد « 4 » اين سخنست و عرب گويد فرزند را پيش از همه چيز بكتابت « 5 » و سياحت تعليم بايد كرد « 6 » و سياحت را مقدم داشته‌اند جهت آنك ديگرى را كتابت توان فرمود و هيچ‌كس از بهر ديگرى سياحت نكند و در قديم ملوك عجم جماعتى را كه ابا و اجداد ايشان اهل كتابت نبودندى رخصت كتابت ندادندى كما قال الشاعر
شعر
لله درّ انوشروان من ملك * ما كان اعرفه بالدون و السفل
نهاهم ان يمسّوا عنده قلما « 7 » * و ان يذل بنوا الاحرار « 8 » بالعمل
و گويند وقتى كه ملوك عجم در ديوان آمدندى كتّاب ديوان از بهر ايشان قيام نكردندى و در انچ بدان
( 1 ) - ت : علم ( * 2 ) - ث : كرده ( 3 ) - ب : مالا ( 4 ) - ت : جويد ( 5 ) - ث : كتابت ( 6 ) - ب : حذف شده ( 7 ) - ت : فلما ، ث : فلما ( 8 ) - ب : بنوا الاخرار ، ت : بنوا الاحراز ، ث : بنو الاحرار