دستور الكاتب في تعيين المراتب ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٢

نوع دوم

و قوانين موافقت و مودت بين الحضرتين تاكدى « 1 » يابد كه دست تصاريف ادوار « 2 » از عدم « 3 » آن عاجز آيد تا « 4 » از ميامن آن احوال « 5 » عباد انتظام يابد « 6 » و رخنهء امور « 7 » بقاع و بلاد التيام پذيرد و هريك را از جانبين ذكر جميل و اجر « 8 » جزيل مدخر ماند ان شاء الله تعالى آنچه درين باب مخلص دولتخواه را از طلب محبت و مودت و مصافاة و موافقت روى نمود معلوم علوم شريفه گردانيد و يقين است كه در ان‌جانب نيز بمحمدت و ارتضا مقرون افتد و اتحادى ( * ) كه از ميامن آن جهانيان رغد « 9 » معيشت يابند « 10 » دست دهد ان شاء الله تعالى

نوع دوم

نوع دوم

بعد از تبليغ اوراد دعا و تصدير « 11 » افراد ثنا انهاء راى « 12 » جهان‌آراى « 13 » گردانيده مىآيد كه حكمت بالغهء ربانى در تفويض مصالح جهانبانى « 14 » بسلاطين دين‌پرور و ملوك عدل‌گستر آن بوده كه رعايا بل ساير برايا كه ودايع حضرت

( 1 ) - ت : تاكيدى ( 2 ) - ث : كه - افزوده شده ( 3 ) - پ : مهمّ ، ت : هدم ( 4 ) - پ : كه ، ت : حذف شده ( 5 ) - ت : مصالح ( 6 ) - ت : حذف شده ( 7 ) - ت : حذف شده ( 8 ) - ت : اجرى ( * 9 ) - ت : كه جهانيان از ميامن ان رعد ( 10 ) - پ : حذف شده ، ث : نيابند ( 11 ) - پ : نصيب ( 12 ) - ت : حذف شده ( 13 ) - پ : ارى ( 14 ) - ب پ : جهانيان