خلاصة التواريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٠٠
ذكر تتمهء بعضى از وقايع بعد از رحلت آن فردوس منزلت
اويماقات و قزلباش مواجب خوار « 1 » بودند كه در تمامى [ 438 ] ممالك محروسه مواجب « 2 » جهت ايشان مقرر نموده « 3 » بودند . نظم « 4 » :
دريغ آن شهنشاه صاحب‌قران * جم تاجبخش ممالك ستان
دريغ آنكه ديگر نبيند سپهر * نظيرش در آئينهء ماه و مهر
دريغ آن شهنشاه پاك اعتقاد * صلاح و « 5 » پناه « 6 » بلاد و عباد
صرف عنان قلم ازين مقوله كه « 7 » حد و نهايت ندارد نموده به كريمهء « لا احصى ثناء عليك » ختم نمود « 8 » .
ذكر تتمهء بعضى از وقايع بعد از رحلت آن فردوس منزلت
ذكر تتمهء بعضى از وقايع بعد از رحلت آن فردوس منزلت
چون حكيم ابو النصر را متهم ساختند به اينكه در معالجه خيانت كرده ، اوراق بقا را به باد فنا داد « 9 » و او را در ادنخانهاى حرم « 10 » كه پناه بدانجا برده « 11 » بود گرفته به قتل آوردند . مجملى از تفصيل آن « 12 » قضيهء كارهه « 13 » آنكه چون ضعف و ناتوانى شاه عالى از حد گذشته بود و مدت پنجاه روز بود كه به حمام نرفته « 14 » و موى سر مبارك به مثابه‌اى رسيده كه شانه فرمودند « 15 » ، اتفاقا به حمام ميل كرده « 16 » نوره كشيد . بعد از بيرون آمدن اعضاى مباركش سوخته بود و « 17 » بعضى گمان كردند كه در نوره چيزى داخل كرده‌اند و جمعى ديگر اداى شهادت دادند كه از ذكور و اناث شاهزادها و خواتين حرم هشت نفر اتفاق كرده به استصواب حكيم مذكور زهرهء سگ كه دفعة قاتل نيست در كار آن پادشاه عالىتبار خير مدار كردند . در سر يكدوسه ماه هيچكدام از آنها از عمر بهره نديدند . بالاخره دار السلطنهء قزوينى « 18 » كه به عيش و طرب چون صحن « 19 » ارم خرم و خندان بود به يك صدمهء صور صفت « 20 » چون عرصهء قيامت در جوش و خروش « 21 » آمد . فزع « 22 » روز اكبر و علامات دشت محشر در ميان طوايف بشر مشاهده رفت . خروش و زلازل در منازل همگنان افتاد و ديدهء خلايق از فراق آن پادشاه به استحقاق خوناب مىپاشيد و روزگار به ناخن حسرت چهرهء آمال مىخراشيد « 23 » . عالميان در بحر حيرت افتادند ، قوافل غم و الم در ضمير برنا و پير بار بگشاد ؛ سادات و قضات و علما و عامه « 24 » و
( 1 ) - ب : مواجب خور ( 2 ) - ن : مواجب ايشان ( 3 ) - ن : فرموده بود ( 4 ) - ن : بيت . م : ندارد ( 5 ) - ن : « و » ندارد ( 6 ) - ب ، م ، ن : ملاذ ( 7 ) - ب ، م ، ن : « كه » ندارد ( 8 ) - ن : ختم نموده و چون حكيم ابو النصر ( 9 ) - ب ، م ، ن : داده ( 10 ) - ن : حرم يافتند كه در آنجا ( 11 ) - ن : پناه برده ( 12 ) - ن : اين ( 13 ) - ن : « كارهه » ندارد ( 14 ) - ن : نرفته بود ( 15 ) - ب ، م : فرمودى ( 16 ) - ن : فرموده ( 17 ) - ن : « و » ندارد ( 18 ) - ن : قزوين ( 19 ) - م : سحن گلستان . ب : صحن گلستان ( 20 ) - ب ، م ، ن : « صفت » ندارد ( 21 ) - ن : « و خروش » ندارد ( 22 ) - ب ، م : « فزع روز اكبر . . . و زلازل » ندارد ( 23 ) - م ، ن : مىتراشيد ( 24 ) - ن : فضلاء و عامهء رعايا