خلاصة التواريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٢

سال « 1 » چهل و پنجم از سلطنت آن برگزيدهء اولاد مروج مذهب حق سنهء خمسين و سبعين و تسعمائه بعضها لوى ئيل

به دولت سايهء لطف آله است * جهان را سايهء لطفش پناهست

زهى چتر بلند گوهرينش * كه ظل اللّه بود سايه نشينش

جهان در سايهء او آرميده * چو مردم در سواد شهر ديده

ز ايوانش فلك را سربلندى * زمين راز آستانش ارجمندى

فلك در عرصهء قدرش پياده * خدايش آنچه مىبايست داده

دلش گنجينهء سر آلهى * ضميرش مطلع انوار شاهى

كدامين علم كو در دل ندارد * كدام اقبال كو حاصل ندارد « 1 »

خرد پيش دل هشيار او مست « 2 » * فلك با كاخ قدرش عرصه‌اى پست

نهال خامه‌اش ابر گهربار [ 390 ] * به باغ دل همه « 3 » عيش آورد بار

جهان خرم شد از باران جودش * گلستان عالم از فيض وجودش

دوان آوازه او « 4 » اوقاف تا قاف * [ ميان بسته شهنشاهان ز اطراف ]

در آسايش ز الطافش جهانند * ز عدلش خلق در مهدا مانند

برويش ديدهء دولت منور « 5 » * ز خلقش روضهء جهانها معطر

منور كرده عالم را ز الطاف * گرفته صيت عدلش قاف تا قاف

گه بخشش هزاران حاتم طى * كرم آموخته در مجلس از وى « 6 »

خرد آنچ از همه شاهان پسنديد * چو آئينه همه در ذات او ديد

چگويم در وصفش سفتنى نيست * سخن بيرون ز امكان گفتى نيست

بدين لطف كمال و دانش و داد * نپندارى كه باشد آدمىزاد

بسى سال است كين پركار افلاك * بسر گرديده گرد مركز خاك

كزين‌سان آفتاب عالم‌افروز * بر اوج سلطنت گرديد « 7 » فيروز

از آن تأثير دوران كهنسال * بشارت داد عالم را به اقبال

فلك زد چرخها از شادمانى * به دولت داد دوران را ضمانى

جهان « 8 » كهنه از نو زندگى يافت * زفر طلعتش فرخندگى يافت

جهان زنده بدين صاحبقرانست * درين شك نيست « 9 » كو جان جهانست

شهنشاهى كه دوران كهنسال * به دو داده نويد فتح و اقبال

جهاندار و جهانگرد و جهانگير * كه از بختش جوان شد عالم پير

( 1 ) - م : « ندارد » ندارد ( 2 ) - م : نيست ( 3 ) - مز : ندارد ( 4 ) - م : « او » ندارد ( 5 ) - « منور » ندارد ( 6 ) - م : روى ( 7 ) - م : گرديده ( 8 ) - م : جهانى . ( 9 ) - مز : ندارد