خلاصة التواريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٣

سال « 1 » چهل و پنجم از سلطنت آن برگزيدهء اولاد مروج مذهب حق سنهء خمسين و سبعين و تسعمائه بعضها لوى ئيل

سهى سروى ميان آن غلامان * چو گل پاكيزه روى و « 1 » پاك دامان

جوانى در كمال نازنينى * ستاده باج از خوبان چينى

سراپا در زر و گوهر گرفته * تن چون سيم خود در زر گرفته

كمربند مرصع در كمر داشت * كه لعل از رشك او خون در جگر داشت

ز خوبى بود باغى « 2 » سربه‌سر حسن * جمالى بر جمال و حسن بر حسن

كسى چون حسن او هرگز نديده * خدا از محض لطفش آفريده [ 370 ]

بنازم قدرت آن صانع پاك * كه خورشيد آفريد از ذرهء خاك

كشيده قامتى چون قد شمشاد * به آزادى « 3 » غلامش سرو آزاد

فراز چشمهء جان جاى سروش * روان آب روان برپاى سروش

يكى از طاق ابروهاى « 4 » سركش * سبق برده ز تركان « 5 » كمانكش

از آن طاقى « 6 » كه ميغ از مشگ بسته * كمان حسن ماه نو شكسته

ز تير غمزهء خونريز هر دم * جهانى را زده از غمزه بر هم

كمانش را جهانى گشته قربان * به تيرش برفشانده عالمى جان

جز آن ابروى چون ماه شب عيد * كه ديده ماه نو بر روى خورشيد

دو چشم نيم مستش فتنه‌پرداز * فكنده يك نظر آن هم « 7 » به صد نار

ز رعنايى نظر هر گوشه كرده * ز شوخى فتنه را در گوشه كرده

يكى از چشم شوخ بىترحم * جهانى را سيه كرده به مردم

فكنده بر جبين چين از سر ناز * نموده چهرهء آئينه راز

نوشته بر جبينش خامهء حسن * عجب ديباچه‌اى از نامه حسن

رخش از عارض گل آب برده * خطش از جعد سنبل تاب برده

دهانش غنچه اما نوشكفته * درو برگ گل و شنبم نهفته

بهر كارى ز يزدان ياريش باد * ز ملك و عمر برخورداريش باد

لب لعل و زنخدان هر دو با هم * نموده آب خضر « 8 » و چاه زمزم

از آن غبغب چه گويم اللّه اللّه * طلوع مشترى در آخر مه

يكى از عارض گلرنك دلكش * به جان عالمى افكنده آتش

نقاب زلف از عارض گشاده * در اقليم نكويى داد داده

رخ رخشندهء آن شمع كافور * بود از پاى تا سر شعلهء نور

( 1 ) - م : ندارد ( 2 ) - م : باغ ( 3 ) - م : آزادى ( 4 ) - م : ابروى ( 5 ) - مز : مژگان ( 6 ) - م : طاق ( 7 ) - م : اينهم ( 8 ) - م : ندارد