خلاصة التواريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٤

سال « 1 » چهل و پنجم از سلطنت آن برگزيدهء اولاد مروج مذهب حق سنهء خمسين و سبعين و تسعمائه بعضها لوى ئيل

باشى به فراز تخت شاهى * محكوم تو ماه « 1 » تا به ماهى

سلطان سليمان نشانى كه از صفاى ضمير آراى عقده گشايش حل مشكلات ربع مسكون شود .

نظم « 2 » :

شاه روشن ضمير صافى دل * لطف او كرده حل هر مشكل

خسرو تاج بخش تخت‌نشين * شاه دارا سپاه جم آيين

شده از علم و دانش و تدبير * مشترى راى آفتاب ضمير

آسمان رفعت و فلك تمكين * چرخ فيروزه‌اش به زير نگين

ز آن سعادت كه بر سرش داند * سرور هفت كشورش خواند

هرچه انديشه را بر آن دست است * پيش بخت بلند او پست است [ 357 ]

آسمان سايه‌اى ز خرگاهش * نه فلك پايه‌اى ز درگاهش

مهر و مه بر درش كمينه غلام * اخترش تابع و زمانه به كام

اى فلك حشمت ستاره سپاه * شاه جم شوكت سليمان جاه

فلكت خوانده از سر اعزاز * شاه دشمن گداز دوست نواز

هر ولايت كه چون توشه دارد * ايزد از هر بدش نگه دارد

در زمان تو گشته روى زمين * جمله آباد همچو خلد برين

نظرت خاكرا چو زر سازد * كار عالم به يك نظر سازد

هر كه با لطفت آشنا گردد * همه حاجات او روا گردد

چه « 3 » توان گفت مدح ازين بيشت « 4 » * كه خدا گفت سايهء خويشت « 5 »

تا جهان باد در جهان باشى * وز بد خلق در امان باشى

دولتت يار و عمرت افزون باد * ياورت كردگار بيچون باد

ملكت آباد و لشكرت منصور * چشم بد از تو و جمال تو دور « 6 »

هر مرادى كه آيدت در دل * بادت از فضل ايزدى حاصل

اعظم اعاظم سلاطين عالم ، فرمان فرماى خواقين بنى آدم ، المختص بالدولة البهية العظمى ، الفايز بالسعادة الازلية الكبرى ، سكندر وقارى كه نسبت رتبهء بلند شاهان عالى مكان با پايهء مدارج « 7 » قدر آن سليمان زمان از زمين تا آسمان نمايان است ؛ فريدون اقتدارى كه فرق سدهء رفيع البنيان آن حامى حوزهء دين « 8 » از حيز فرق فرقد ساى سلاطين مسندنشين و پادشاهان صاحبقران از آسمان تا زمين . شعر « 9 » :

( 1 ) - م : به ماه ( 2 ) - م : ندارد ( 3 ) - م : چه توان حرف از اين نبشت ( 4 ) - مز : بيشست ( 5 ) - مز : خويشست ( 6 ) - م : چشم بد از تو جمالت دور ( 7 ) - م : مايه مداح ( 8 ) - ب ، م : جور دين ( 9 ) - م : ندارد