خلاصة التواريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٤

سال « 11 » چهل و يكم از سلطنت آن خسرو سپهر رفعت ، نوروز سيچقان ئيل شنبه بيست و هفتم شهر رجب احدى و سبعين « 12 » و تسعمائة

درين كهنه مأواى ديرين بنا * بقاى سخن فارغست از فنا

ز روى شرف بر سپهر كمال * سخن آفتابى بود بىزوال

اگر گفت فردوسى نامدار * حكايات جمعى ز دين بر كنار

مرا اين گرانمايه درهاى بكر * گر آمد به ساحل ز درياى فكر

تعالى اللّه از غايت مقبلى * به مدح على بود و آل على

در آن روز كز طبع دريا نشان * همى دارم از گوهر و در نشان

نخستين ز شهنامهء شاه دين * شدم درفشان از يسار و يمين

چو كردم به معجز قلم را علم * دو شهنامه سر زد مرا از قلم

دو لوحم كه بر وجه دلخواه بود * يكى مهر بود و يكى ماه بود

به سال همايون و بخت سعيد * شدم شادمان از دو فرخنده عيد

چنان نسخه‌اى را كه برداشتم * به دعوى سر قدرش افراشتم

ز لوح و قلم شورى انگيختم * ز طاق سپهرش در آويختم

قلم را كه مشكين رقم كرده‌ام * به شهنامه خوانى « 1 » علم كرده‌ام

من امروز استاد « 2 » فردوسيم * چه حاجت كه گردون « 3 » نهد كرسيم

اگر زانكه صنعتگران را به كار * ز كرسى نشستن بود اعتبار

ز عرش برين زينت و زين يافت * شرفنامهء قاب و « 4 » قوسين يافت

من اكنون به وصف شه از روى فرش * دعايى فرستاده‌ام زير عرش

كه بوسيده جاى نبى بىحجاب * دعاى من آنجا شود مستجاب

دگر بارش آرم به اقليم فرش * چو وحيى « 5 » كه آيد ز بالاى عرش

از آن حرز جانش دهم ساز و برگ * كه باشد دلش فارغ از ياد مرگ

ز شهنامه خوانى چو پرداختم * سخن را به گردون سرافراختم

هنرپيشه فردوسى هوشمند * كه بودش شكايت ز چرخ بلند

گر « 6 » امروز بودى چو من گنج سنج * به مداحى شاه با تاج و گنج

چو من دور گردون « 7 » بكام دلش * شدى كام دل از سخن حاصلش « 8 »

ز حرف شكايت زبانش خموش * ز شكر آلهى دلش در خروش

چه خورشيد گشتى چنان فيض‌ناك * كه از دامنش ريختى زر به خاك

گرفتم به كف كلك معجز طراز * ز ليلى و مجنون شدم نكته‌ساز

( 1 ) - م : خانى ( 2 ) - م : شاگرد ( 3 ) - م : گردن ( 4 ) - م : « و » ندارد ( 5 ) - م : دخى ( 6 ) - م : كه ( 7 ) - م : كردن ( 8 ) - ب ، م : حاصل‌اش