خلاصة التواريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٧

سال « 10 » سى و هشتم از سلطنت آن خسرو آفاق و پادشاه به استحقاق نوروز تخاقوى ئيل روز جمعه بيست و يكم شهر جمادى الاول سنهء ثمان و ستين و تسعمائة

همه روز در بوستان ارم * چو گلها شكفته بديدار هم

دريغا كه اين ديدهء خونفشان * نمىبيند اكنون از ايشان « 1 » نشان

دمى چند گفتند و خامش شدند * ز ياد حريفان فرامش شدند

يكى نيست زان غمگساران همه * من و غم كه رفتند ياران همه

به بالين چسان سر نهم خوابناك * حريفان همه كرده بالين زخاك

كند كنج تنهائيم دل هوس * ندارم سر صحبت هيچكس

ندارم سر همدمان بيش و كم * وگر راست پرسى سر خويش هم

دريغا كه پرده‌نشينان راز * نرفتند جايى كه آيند باز

بسا نو كه آن كهنه شد در جهان * همان كهنه پير جهان نوجوان

دلا عبرتى گير از حالشان * زمانى فرو شو در احوالشان

نماند در اين مرحله هيچكس * تفاوت بود ليك در پيش و پس

گذشته چنان بد كه گويى نبود * رود نيز آينده چون رفته زود

پس و پيش اين راه چون‌اند كيست * رونده اگر پيش اگر پس يكيست

زمان را دو گامى اگر واپسيم * نه بس دير ما هم بديشان رسيم

ندانيم ازين جا كجا مىرويم * چرا آمديم و چرا مىرويم ؟

دريغا كه نابرده راهى به جاى * به ناكام بايد شدن زين سراى

ندانسته راه جهان مىرويم * چنان كامديم آنچنان مىرويم

ز انديشه خون شد جگرها بسى * ولى حل نكرد اين معما كسى

كس از سر اين پرده آگه نشد * خرد را به دانش درو ره نشد

شرف تا كى از نااميدى سخن * ز اميد گوى و دلم تازه كن

سخن چند گويى ز اندوه و درد * سخن بشنو اين طنز « 2 » را در نورد

مجو غير عشق و ره عشق پوى * همه عشق را باش « 3 » و از عشق گوى

چو با عشق گردد دلت آشنا * شود از صفا جام گيتىنما

چه خوش گفت پير خرابات دوش * گرت محنتى هست جامى بنوش

بيا ساقى بزم مستان بيا * بيا قبلهء مى پرستان بيا

وزين « 4 » « 5 » مى كه مجلس بر آراستم * ولاى على ولى خواستم

و اين غزل را در حالتى كه به عالم آخرت رحلت مىفرموده‌اند « 6 » گفته‌اند « 7 » :

غزل « 8 » :

( 1 ) - م : ز ايشان ( 2 ) - ب : طرز ( 3 ) - م : جوى ( 4 ) - م : زين ( 5 ) - م : از اين ( 6 ) - م : مىفرمود ( 7 ) - م ، ن : گفته ( 8 ) - م : « غزل » ندارد