خلاصة التواريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨١

سال « 1 » پانزدهم از سلطنت شاه جم جاه ظل اللّه نوروز تنگوزئيل ، چهارشنبه بيست و يكم شوال * خمس و اربعين و تسعمائة

قضا رتبه طهماسب خان آنكه هرگز * قدر سر نپچيده او را زفرمان

خضر بخت عيسى دم جم تجمل * فلك تخت مهر افسر مشترىشان

دبير قضا نامه مهر او را * نويسد به كلك اجل خط عنوان

به يكدم لباس فنا صد سپه را * ببرد به تيغ و بدوزد به پيكان

زهى جنبش موكبت روز [ هيجا ] * زمين آسمان كرده از گرد يكران

جهان كشتى لطف عام تو جويد * كه يادش ز نوح آيد و وقت طوفان

اساس وجود مؤنات جودت * مصون باشد از وصمت كسر و نقصان

زمان‌گر بر آن صدمهء شدت « 1 » آرد * جهان‌گر از اين پر كند جيب و دامان

به كندن ز پاكى فتد كوه خارا * به خوردن كسى كى كند كوه عمان

چو سازى به عزم طرب بزم عشرت * چو تازى به چوگان زدن گوى ميدان

جهان بزم و مردم درو اهل صحبت * فلك گوى و انجم برو زخم چوگان

گرفتى به آيين كشورگشايى * چه ملك وسيع و چه گنج فراوان

چه گنجى فراوان‌تر از گنج قارون * چه ملكى فزون‌تر زملك سليمان

ز قومى همه ظالم و بىترحم * ز فوجى همه گمره و نامسلمان

ز افساد شان كار دين مانده اكثر * ز بيدادشان مملكت گشته ويران

نيامد فرو سر بدان گنج و ملكت * زدى پاى « 2 » و دادى به خيل غلامان

نه اين « 3 » گنج و اين ملك صد مثل اين هم * ترا قطره‌اى نيست از بحر احسان

عطاى گداى مقيم حريمت * شود كيسه‌پرداز صد بحر و صد كان

چو خان نوال تو گسترده گردد * سپهرت بود مشتى از سبزه بر خوان

جهان خوش شد از ريزش خون خصمت * چمن خندد از گريه ابر نيسان

خلاف رضاى تو گردون نكرده * نگرديده از كرده خود پشيمان

ز آعاز يك گوشه از عرض ملكت * نشايد كه خود را رساند به پايان

خشونت ز دشمن به قصد شكوهت * خراشيدن كوه باشد به سوهان

سيه بخت آنكس كه افتد زچشمت * ز خورشيد نبود بجز سايه پنهان

قضا سر نه پيچد ز آيات حكمت * مسلمان بود تابع نص قرآن

قدر بر نگردد به صد خدمت از تو * ره كعبه بر كس نبندد مغيلان

ز اعجاز تا سحر باشد تفاوت * ز اشعار من تا به اشعار سلمان

من امروز پيغمبر وحى شعرم * جهانى به اعجازم آورده ايمان

نى خامه شد در كفم حى ناطق * به دست كليم ار عصا گشت ثعبان

من از شيوهء شاعرى عار دارم * عيانست اين نكته بر راى اعيان

( 1 ) - ب ، م : شد آب رو ( 2 ) - ب ، م : پاو ( 3 ) - ب : ناين