تاريخ الفي ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨١

ذكر بعضى از وقايع سال سىام از رحلت خير البشر كه سال چهلم از هجرت آن سرور است

ذكر بعضى از وقايع سال سىام از رحلت خير البشر كه سال چهلم از هجرت آن سرور است

ذكر بعضى از وقايع سال سىام از رحلت خير البشر كه سال چهلم از هجرت آن سرور است

ببايد دانست كه آنچه در وقايع سال بيست و نهم از احوال بسر بن ارطاة قلمى شد موافق روايت ابن اعثم كوفى بود ، و امّا صاحب مقصد اقصى و حبيب السّير و بعضى از تواريخ معتبره - كه به نظر اين فقير قليل البضاعه رسيده - احوال آن بدافعال را از وقايع سال حال ايراد نمودند .

كيفيت آن واقعه در مقصد اقصى بر اين نهج مسطور است كه در سنهء اربعين من الهجرة معاويه بسر بن ارطاة را با سه هزار كس به جانب مدينه فرستاد . چون بسر به حوالى مدينه رسيد ابو ايّوب انصارى كه از قبل امير المؤمنين على ، عليه السّلام ، والى مدينهء طيّبه بود به جانب كوفه گريخت . بسر به مدينهء رسول ، صلّى اللّه عليه و آله ، درآمد و به منبر آن حضرت برآمد و اهل مدينه را به قتل و غارت تهديد نمود . پس بالضروره اجابت بيعت معاويه كردند و بسر گفت :

اگر معاويه مرا از قتل منع نفرموده بود هيچ احدى را زنده نمىگذاشتم . بعد از آن به نزد بنى سلمه كس فرستاد كه شما را امان نمىدهم تا جابر بن عبد اللّه انصارى به سوى من نيايد .

پس جابر پيش امّ المؤمنين ، امّ سلمه ، رضى اللّه عنها ، رفت و بعد از بثّ الشكوى و استعظام نزول اين بلوى گفت : اى مادر مؤمنان ، چاره چيست ؟ مىدانم كه اين بيعت ضلالت و گمراهى است و اعراض از خليفهء حقيقى حضرت رسالت‌پناهى در اين مقاله به يقين باعث هلاك من است . امّ سلمه گفت : يا جابر ، چون ضرورات مبيح محظورات است مىبايد بيعت كردن . بعد از آن گفت : اى جابر من فرزند خود ، عمرو بن ابى سلمه ، و داماد خودم [ را ] فرمودم تا از براى دفع اذيّت و ضرر به او بيعت كردند . پس جابر پيش بسر آمد و بيعت كرد و بسر خانهء چندى را در مدينه ويران كرد و به سوى مكّه روان شد .