تاريخ ادبيات در ايران ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨

رابطه‌هاى خارجى

جان يابد اگر سجده كنم در قدم تو * آن بت كه بَديرستِ إله تو فرنگى

دارند سر كشتنم از همسرى هم * بخت من و وارونه كلاه تو فرنگى

مذهب دل و دين دادهء ناز تو ستمگر * دين خاك‌نشين سر راه تو فرنگى

خورشيد فلك رنگ چو مهتاب ببازد * از شرم بَرو روى چو ماه تو فرنگى

بتخانهء دل را كند از فيض چراغان * ياد رخ خورشيد پناه تو فرنگى

از قتل ذبيحى مكن انديشه كه عيسى * خواهد ز خدا عذر گناه تو فرنگى « 1 »

و باز ازو و از ديگر شاعران عهدست :

يا بما يار مشو يا چو شدى چون ما شو * ما چو رسواى جهانيم تو هم رسوا شو

عاشق و رند غزلخوان و فرنگى مشرب * رند و لاقيد و ملامت‌كش و بىپروا شو

( ذبيحى )

از فرنگى نرگسى تير نگاهى خورده‌ايم * شمع سبزى بر سر لوح مزار ما زنيد

( ميرزا جلال اسير )

بىنقش چين نه حسن فرنگ آفريدنست * بهزادى تو دست ز دنيا كشيدنست

( بيدل )

غارت سرشتهء نگه كافر توايم * ياد از غبار ما كن و طرح فرنگ ريز

( بيدل )

ساقى بجام ريز مى پرتگال را * ماه تمام ساز بيك شب هلال را

( غنى كشميرى )

فرنگى شاهدانت ساقى بزمندهان اى دل * صنم مىگوى و مىكش باده‌هاى پرتگالى را

( طالب آملى )

راحت نبود به زير اين خيمه تنگ * يك خيمه و صد گروه ترسا و فرنگ

ز ابناى زمانه داورى مهر مجوى * پروردهء روزوشب نباشد يكرنگ

( قاضى داورى )

ز دل بگويم با آن بت فرنگ كه چه * ز حال شيشه بگويد كسى به سنگ كه چه

( قصاب )

( 1 ) - تذكرهء نصرآبادى ، ص 300 .