تاريخ ادبيات در ايران ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٠٥

غزلسرايى

آخر بسان فاخته‌ام شد گلو كبود * منّت ز خلق بس‌كه به گردن گرفته‌ام

بر ستمگر بيشتر دارد اثر تيغ ستم * عمر كوته از تعدّى مىشود سيلاب را

از صائب تبريزى :

بهموارى ادب كن خصم سركش را كه خاكستر * به نرمى زيردست خويش مىگرداند آتش را

عنان نفس را بگذار تا چندى به راه آيد * كه از خامى برآرد اسب سركش را دويدنها

بد خوب نگردد از رياضت * خونريز ز چلّه شد كمانها

مظلوم حيف خود نگذارد بظالمان * از گريه داغ بر دل آتش نهد كباب

ناگوار از صحبت نيكان گوارا مىشود * عيب تلخى را ز خُلق خوش هنر سازد گلاب

نيست ناقص را كمالى بهتر از اظهار عجز * دستگير ناشناور دست بالا كردنست

در مجالس حرف سرگوشى زدن با يكدگر * در زمين سينه‌ها تخم نفاق افگندنست

دوستى با ناتوانان مايهء روشندليست * موم چون با رشته سازد شمع محفل مىشود

از غنى كشميرى :

كج را بتكلّف نتوان راست نمودن * كى تير توان ساختن از چوب كمانها