تاريخ ادبيات در ايران ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٨

شيوهء سخنورى ، ويژگيها و مرحله‌هاى تحول آن در عهد صفوى

درين وادى كه من مىباشم آبادى نمىباشد * ( سياهى مىكند ) از دور گاهى چشم آهويى

از چندربهان برهمن :

چه ( اختلاط ) بارباب عقل شيدا را * به ( طَور ) خود بگذاريد لحظه‌يى ما را

ازغنى كشميرى :

تا تو رفتى كس دگر ننشست در پهلوى ما * رنگ با اين ( اختلاط ) آخر پريد از روى ما

گشت چون رشتهء عمرم كوتاه * معنى ( سالگره ) فهميدم

از نصيرا :

بهر راحت نزدم ( بخيه ) به زخم دل خويش * دوختم سينه كه بار دگرش چاك كنم

بشعر شهرهء آفاق گشته‌ام ، اينست * يكى ز جمله ( غلطهاى در جهان مشهور )

بهار مىرود امّا ز سبزهء خط تو * زمانه ( سَرخطِ تعليم ) صد چمن دارد

از محمّد سعيد اشرف :

گر نگين نيست نگين دان طلا را ( عشق است ) * ( حُسنِ ليمويى ) آن ( آبله روهم بد نيست )

چو نور چشم ضعيف از نظارهء ( عينك ) * شود ز ساغر مى ( خاطر پريشان جمع )

از نوعى خبوشانى :

ز بزمت كه شد صبح دل شام او * چراغيست خورگردِ ( گُلجام ) او

از تأثير تبريزى :

روشن بود ز عالم بالا فضاى دل * ( گُلجام ) دارد از مه تابان سراى دل

هزار شكر كه هنگام رفتن از در تو * چو ( استخاره نمودم ) با شك ( راه نداد )

از قاسم خان جوينى :

از پس صد سال آتش مىفروزد از چنار * تا نپندارى كه درس عشق ( پيرآمور ) نيست