تاريخ ادبيات در ايران ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٧

شيوهء سخنورى ، ويژگيها و مرحله‌هاى تحول آن در عهد صفوى

گر من بجاى جوهر آيينه بود مى * بى ( رونما ) ترا به تو كى مىنمودى

چنان ز حُسنِ تو اجزاى بزم رفته ز هوش * كه گر صراحى مىبشكند ( صدا نكند )

از طغراى مشهدى :

حروف و نقط جمله از بوى هم * ( سيه مست ) افتند بر روى هم

از ملّا منير لاهورى :

خواهم كه كشم قامت او را در بر * ( اندازِ ) بلنديست ، خدا آرد راست

اى عام بدور نگهت بيهوشى * با ابروى تو كرشمه را ( سرگوشى )

از سرمه سخنگو شده چشم سيهت * ( حرفى ) است كه سرمه آورد خاموشى

از ميرزا جلال اسير :

اجل هم جان بمنّت مىگرفت از كشتهء نازت * گر از چشم تو مىآموخت ( كافر ماجرايى ) را

نرگسستان شده بزم از نگهت * ( چقدر نام خدا خوش چشمى ! )

از كليم كاشانى :

خورشيد اگر نقابدارست * ( منقل ) مشعوقِ در كنارست

محراب جهانيان ( بُخارى ) است * تسبيح خلايق از شرارست

از سليم تهرانى :

به ( عيش‌آباد ) هندُستان غم پيرى نمىباشد * كه مو نتواند از شرم كمرها شد سفيد اينجا

نو بهارست چمن در پى سامان گلست * ابر بر روى هوا دود ( چراغان ) گلست

از ميرزا رضى دانش :

رفتى و از اشك بلبل بر چمن طوفان گذشت * روز بر گل چون ( چراغان ) شب باران گذشت