تاريخ ادبيات در ايران ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤١

شيوهء سخنورى ، ويژگيها و مرحله‌هاى تحول آن در عهد صفوى

از طالب آملى :

مرا كيفيّتى ز آن چشم كافيست * رياضت‌كش ببادامى بسازد

از امانى :

در ره عشق صلاح از من رسوا مطلب * كافر عشق چه‌داند كه مسلمانى چيست

از قُدسى :

نيكو نبود هيچ مرادى بكمال * چون صفحه تمام شد ورق برگردد

بار دل عارف نشود جلوهء دهر * آيينه ز عكس كوه سنگين نشود

زود به كردم من بىصبر داغ خويش را * اوّلِ شب مىكشد مفلس چراغ خويش را

از سالك قزوينى :

همّتِ برجسته از ننگ علائق فارغست * خار نتواند گرفتن دامن كوتاه را

از سالك يزدى :

آشنايى كهنه چون گرديد بىلذّت بود * كوزهء نو يك دو روزى سرد سازد آب را

از واعظ قزوينى :

سر برون آورد عكس از روزن آيينه گفت * فيض صحبت مىتواند سنگ را آدم كند

از مير صيدى :

دست و دل بايد فراخ از جود صاحب مال را * تنگ چشمى مىكند سرگشته‌تر غربال را

از ميرزا جلال اسير :

نيست آسان خاطر جمعى پريشان داشتن * مىگدازد برق خود را چون بخرمن مىزند

از قاسم خان جوينى :

بعد ازين در عوض اشك دل آيد بيرون * آب چون كم شود از چشمه گل آيد بيرون

از ميرزا صائبا :

ده در شود گشاده شود بسته چون درى * انگشت ترجمان زبانست لال را