تاريخ ادبيات در ايران ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٨

شيوهء سخنورى ، ويژگيها و مرحله‌هاى تحول آن در عهد صفوى

گفتم ندهى دل نشنيدى سخنم را * از آينه ديدى چقدر ناز كشيدى !

از كليم كاشانى :

كه دل بر جا تواند داشت پيش چشم شهلايش * كشد ز آيينه بيرون عكس را مژگان گيرايش

نيست نفس دون امانت‌دار يك جو اعتبار * حق بدست ماست گر چيزى به خود نسپرده‌ايم

پيش پا را نتواند ز سيه روزى ديد * در كف هركه چراغى ز هنر يافته‌ام

از سليم تهرانى :

چشم توام ز هوش تهى دست مىكند * يك سرمه‌دان شراب مرا مست مىكند

دل از هواى صحبت جانانه پُر شدست * يك كس درون نيامده و خانه پُر شدست

بفكر عشق بنازم كه خوب پيدا كرد * براى قفل جنون پرهء بيابان را

از حكيم ركناى مسيح :

قطره‌ها جمع شد از ديدهء من دريا گشت * ناله‌ها پهن شد از سينهء من صحرا گشت

فضاها بس‌كه پرشد از غبار خاطر تنگم * بهرجا سست گشتم تكيه بر ديوار خود كردم

از حكيم شفايى اصفهانى :

پرستارى ندارم بر سر بالين بيمارى * مگر آهم ازين پهلو به آن پهلو بگرداند

ناتوان مرغ ضعيفى مگر افتاده بدام * كه صبا در خم زلفش قفس از مومى ساخت

از طالب آملى :

لخت دل برمژه سيماب شد از گريهء ما * سرمه در چشم سفيداب شد از گريهء ما

شوق نظّارهء رخسار تو از پردهء دل * اشك را رقص‌كنان بر سر مژگان آرد

چنان ز حسن تو اجزاى بزم رفته ز هوش * كه گر صراحى مى بشكند صدا نكند

طالب نگهم عزم لبى داشت كه ناگاه * پاى مژه لغزيد و بچاه ذقن افتاد

مُردم ز رشك ، چند ببينم كه جام مى * لب بر لبت گذارد و قالب تهى كند

از ميرزا صائباى تبريزى :