تاريخ ادبيات در ايران ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٦

خواندگاران سخنور

*

برون ز كوى تو با خون ديده خواهم رفت * هزار طعن ز مردم شنيده خواهم رفت

بپاى بوس تو چون آمدم چه دانستم * كه پشت دست بدندان گزيده خواهم رفت

*

شام فراق كار من زار مشكلست * صبح وصال گر ندمد كار مشكلست

جان دادنم بپاى تو آسان بود ولى * محروميم ز دولت ديدار مشكلست

شايد اجل مدد كند احمد كه وارهم * از محنت حيات كه بسيار مشكلست

*

زمانه مرهم ريشى نمىنهد بر دل * كه بر جراحت من كار نيشتر نكند

مراست طاقت يك نالهء دگر احمد * نعوذ باللّه اگر در دلش اثر نكند

*

از كينهء چرخ واژگون مىگريم * وز جور زمانه بين كه چون مىگريم

با قدّ خميده چون صراحى شب و روز * در قهقهه‌ام « 1 » و ليك خون مىگريم

*

ايام شباب رفت و خيل و حشمش * تلخست مىپيرى و من مىچشمش

خم گشته قدم ز پيرى و من ز عصا * زه كرده‌ام اين كمان و خوش مىكشمش

* * *

سخن گفتن دربارهء همهء اين گونه قدرتمندان محلّى كار را بدرازا مىكشاند ، و چون هنگام مطالعه دربارهء دانشمندان و مؤلفانى كه پيش ازين ديده‌ايد ، يا دربارهء سخنورانى كه بعد از اين خواهند آمد ، بنام اين گونه بزرگان باز مىخوريد ، همين اشارهء كوتاه را دربارهء چند نمونه از آنان كافى مىدانم .

خواندگاران سخنور

خواندگاران سخنور

در همان روزگار كه شاه اسمعيل صفوى متخلص بخطايى سرگرم ايجاد ديوان تركى خود بود « 2 » ، خواندگار « 3 » روم سلطان -

( 1 ) - ايهامست بدژ قهقهه كه در آن محبوس بود . ( 2 ) - بنگريد به همين كتاب ، ج 4 ، ص 136 - 137 . ( 3 ) - پيش ازين ديده‌ايم كه « خواندگار » يا « خوندگار » ( - خداوندگار ) عنوان خطابى سلاطين عثمانى بود .