تاريخ ادبيات در ايران ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٣

شاهان و شاهزادگان گوركانى هند و شعر پارسى

پناه مىبرد در « غرهء شوال 950 محبت نامه‌يى بنام شاه تهماسب ماضى صفوى نوشت كه معنون به اين ابيات بود :

خسروا عمريست تا عنقاى عالى همتم * قلهء قاف قناعت را نشيمن كرده است

روزگار سفلهء گندم نماى جو فروش * طوطى طبع مرا قانع بارزن كرده است

دشمنم شيرست اما پشت بر من كرده بود * وين زمان از ناحفاظى روى بر من كرده است

التماس از شاه آن دارم كه با من آن كند * آنچه با سلمان على در دشت ارژن كرده است . . . » « 1 »

مولوى محمد مظفر حسين صبا مؤلف روز روشن دنبال بيتهاى زبرين « اين چند شعر از كلام همايون » آورده است :

داغ عشق تو بر جبين منست * خاتم لعل تو نگين منست

تا كه گشتم چو خاك بر در تو * پشت بام فلك زمين منست

*

دريا دليم و ديدهء ما معدن دُرست * گر دست ما تهيست ولى چشم ما پُرست

*

اين نه سروست كه در باغ قد افراخته است * شمع سبزست كه پروانهء او فاخته است

*

اى دل مكن اضطراب در پيش رقيب * حال دل خود مگوى با هيچ طبيب

كارى كه ترا به آن جفاكار افتاد * بس قصهء مشكلست و بس امر عجيب

*

اى آنكه جفاى تو بعالم علمست * روزيكه ستم نبينم از تو ستمست

هر غم كه رسد از ستم چرخ بدل * ما را چو غم عشق تو باشد چه غمست

از شعرهاى ديگر او دو غزل در تاريخ فرشته « 3 » و ديگر مأخذها نقل شده است .

( 1 ) - روز روشن ، تهران 1343 ، ص 931 - 932 . ( 2 ) - ايضا ص 932 . ( 3 ) - تاريخ فرشته ، ج 1 ، ص 451 .