تاريخ بيدارى ايرانيان ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥٢

در مقام اندرز و نصيحت ملوك

همه كشور ما عروسى است خوش * ولى شوى او زشتخوى و ترش

نخواهم زمانى كه اين نوعروس * بيفتد به زير جوانان روس

بگيتى مباد آنكه اين حورديس * شود همسر لردى از انگليس

پدر گرچه باشد خسيس و لئيم * به از آنكه فرزند گردد يتيم

تو هرچند نامهربان و بدى * و ليكن بسان پدر از خودى

پدر هستى اى مهتر نامدار * ولى بس جفاجوى و ناسازگار

اگر چند امروز هستم اسير * ولى نيست بيگانه بر من امير

اسارت مرا هست ليكن بتن * كه روشن روانم بود شاد و شن

مرا گر بود وحشيانه پدر * از آن به كه مامم رود دربدر

بزرگان كه اين رازها سفته‌اند * ببرهان حكمت چنين گفته‌اند

كه هر ملت از خود ندارند شاه « 1 » * بود حال آن ملت از بن تباه

كسى را كه در تن نباشد روان * دگر چون پديد آيد از وى توان

بباشند در پيش بيگانه خوار * سرآيد بر ايشان همه افتخار

همه پست باشند و افكنده سر * نه بينند روز بزرگى دگر

نخيزد از ايشان يكى دلفروز * ببازارگانى سرآرند روز

دگر نامدارى نيايد پديد * نه يك اختراعى ز كار جديد

نه سردار جنگى نه يك نامجوى * نه شاعر نه يك مرد تاريخ‌گوى

نه يك فيلسوف مبارك اساس * نه ذو فن نه مرد ستاره‌شناس

چنان چونكه اين حال باشد عيان * ز رفتار كار سرائيليان

كه در ذلت و خوارى آرند سر * نخيزد از ايشان يكى نامور

همان قوم كلدان و آئور « 2 » كوش * كز ايشان نباشد بگيتى خروش

در مقام اندرز و نصيحت ملوك

در مقام اندرز و نصيحت ملوك

سزد گر ازين حال عبرت برى * گزينى تو رسم و ره مهترى

بجنبى ز جا با كمربند تنگ * برآئى همى از پى نام و ننگ

چو نوشيروان حكمرانى كنى * به پيرانه سر نوجوانى كنى

مسيحا صفت با دم معجزات * تو در پيكر مرده آرى حيات

پديدار سازى هم‌آئين داد * جهانرا كنى از نكوئى تو شاد

( 1 ) مرادش پادشاه عادل است چه مسلك ناظم معلوم است سلطان ظلوم خير من امد حطوم ماول است و يا فعول بمعنى فعيل است يعنى پادشاه مظلوم بهتر است از شير درهم شكننده و پوشيده نيست كه پادشاه ظالم مملكت و رعيت را خراب خواهد نمود مانند گرگى كه در گله گوسفند افتد . ( 2 ) آشور