تاريخ بيدارى ايرانيان ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥١

در ستايش پادشاهان و فوايد طبيعى ايشان

من آنم كه هنگام نطق و خطاب * كنم كوه آهن چو درياى آب

بيفروزم از خامه يك لكتريك * كه در جان شه افكند تاك و تيك

يكى شعله از كلك افروختم * تن ناصر الدوله را سوختم

من از اژدهاى قلم آن كنم * كه بر تو دل چرخ بريان كنم

منم كوه آتش فشان سخن * به من تازه شد داستان كهن

شهابى جهانم اگر از بنان * بسوزم همه جان اهريمنان

من اين شاعرانرا نگيرم به چيز * نيرزد به من شعرشان يك پشيز

كه تاب و توان از سخن برده‌اند * يكى سفرهء چرب گسترده‌اند

گر اين چابلوسان نبودى بدهر * نميگشت شيرين بكام تو زهر

تو كلك سياسى كجا ديدهء * كه بانك چنان خامه نشنيدهء

به‌بينى كنون كلك بيسماركى * همان دبسكور كلى آركى

مرا از شمار دگر كس مگير * تو سيمرغ را همچو كركس مگير

ابا چرب‌گويان نباشم بهم * كه من كوه آهن بسوزم بدم

نترسم من از بانك باد و بروت * ز جا بركنم ريشهء ديسبوت

چو بر بارهء نثر گردم سوار * برآرم من از جان ناظم « 1 » دمار

فروغ بيانم فروزد جهان * صرير بنانم بسوزد نهان

نباشد سخنهاى من رعد و برق * كه سيل دمان آورم سوى شرق

مبادا كه اذرب كشيب دلم * دمد از دم اژدهاى قلم

سراسر جهانرا بهم برزند * همه بيخ نامردمان بركند

ازين گفتم اين شعرهاى بلند * كه تا شاه گيرد ازين نامه پند

دگر مردمانرا نيازارد او * هم‌آئين شاهى نگهدارد او

كسى را كه باشد فداكار دين * نيازارد از خويشتن اينچنين

نگر تا چه گويد سخنگوى بلخ * كه باشد سخن گفتن راست تلخ

هر آنكس كه آهوى شاهان بگفت * همه راستيها گشاد از نهفت

هميدون بجانست او را خطر * مگر شاه باشد بسى دادگر

من از بهر ترويج آئين خود * فدا كرده‌ام جان شيرين خود

از آنروى دادم سر خود بباد * كه تا خود نباشم به بيگانه شاد

در ستايش پادشاهان و فوايد طبيعى ايشان

در ستايش پادشاهان و فوايد طبيعى ايشان

بايران مباد آنچنان روز بد * كه كشور به بيگانگان اوفتد

( 1 ) گويا مرادش ناظم السلطنه است چه از ناظم الدوله در تاريخ نثريش تمجيد نوشته است و آن تاريخ بهمت جناب علاء الملك بطبع رسيده است خواننده ميتواند رجوع به آن نمايد .