تاريخ بيدارى ايرانيان ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥٠

افتخاريّه در مقام تحديث نعمت گويد

پس از من بگويند نام‌آوران * سرايند با يكديگر مهتران

كه كرمانى راد پاكى نهاد * همه دادمردى و دانش بداد

پس از سيزده قرن پر اختلاف * نمودار كرد او ره ائتلاف

بتوحيد دعوت نمود از دوئى * به پيچيد از كژى و جادوئى

مرا آيد از مشترى آفرين * كه بودم فداكار دين مبين

درودم ز مينو رسانند حور * هم از آسمانم فشانند نور

بدوزخ بمانى تو تيره روان * همت لعنت آيد ز پير و جوان

نشينند و گويند مردان راد * به نيكى نيارند نام تو ياد

كه شه ناصر الدين بدى يار كفر * از او گرم گرديد بازار كفر

كسانى كه توحيد دين خواستند * بدين مقصد قدس برخواستند

بيازرد و افسرد و از خود براند * بگيتى بجز نام زشتى نخواند

تو اى شه چنين راه دين سد مكن * بخيره همى نام خود بد مكن

كه ناگه برآرى دلم را ز جاى * همه دودمانت برآرم ز پاى

بگويم سخنهاى ناگفتنى * بسنبم گهرهاى ناسفتنى

كه چون بود بيخ و تبار قجر * چگونه بشام آوريدند سر

بتاتار بهرچه آميختند * ز شام از براى چه بگريختند

مرا هست تاريخى اندر اروپ * به قوت فزونتر ز توپ كروپ

مبادا كه آن نامه افشان شود * كه بيخ و تبارت پريشان شود

همان به كه خاموش سازى مرا * ز كينه فراموش سازى مرا

نديدى تو اين خامهء تيز من * نينديشى از كلك خونريز من

كه من از سنان قلم روز كين * بدوزم بلند آسمان بر زمين

هم از نيروى كلك آتش فشان * شرار افكنم در دل بدنشان

مرا خامهء هست خارا شكاف * كه نوكش بكافد دل كوه قاف

همان از سخنهاى با آب‌وتاب * زبانم بسوزد دل آفتاب

مرا هست كلك سياسى صرير * كه آواى او بگذرد از اثير

چو آرم سوى خامهء تيز دست * به البرز كوه اندر آرم شكست

مرا هست آثار آفاق شوب * مرا هست بازوى نامرد كوب

چو من نيزهء خامه سازم شلال * بلرزانم آن دستگاه جلال

فرازم اگر اژدهاى بنان * چو موسى كنم غرقه فرعونيان

مرا هست طبعى چو چرخ بلند * فشاند فروغ و رساند گزند