تاريخ بيدارى ايرانيان ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٩

در مقام شرح حال گويد

مر اسلاميانرا فزايد شرف * نفاق و جدائى شود بر طرف

در اسلام آيد بفرّ حميد * يكى اتحاد سياسى پديد

شود ترك ايران و ايران چو ترك * نماند دوئى در شهان سترك

همان نيز دانندگان عراق * بسلطان اعظم كنند اتفاق

ز دلها زدايند اين كينه زود * نگويند سنّى و شيعى كه بود

وزان پس بگيرند كيتى به زور * ز جان مخالف برآرند شور

ابا چند آزاده مرد گزين * نبشتيم بس نامه‌هاى متين

روانه نموديم سوى عراق * كه برخيزد از عالم دين نفاق

به نيروى دادار جان آفرين * همه برنهادند امضا برين

ببخشيد حسن اثر نامه‌ها * كه خام و نپخته نبد خامه‌ها

سپاسم ز يزدان پيروزگر * كه اين نخل اميد شد بارور

نوشتند ز ايران و هم از عراق * كه از دل بشستيم گرد نفاق

همه جان فداى شريعت كنيم * بسلطان اسلام بيعت كنيم

گذاريم قانون بيگانگى * بگيريم آئين فرزانگى

ازين پس همه كفر سازيم پست * بياريم گيتى سراسر بدست

كسى از سلاطين اسلاميان * ز عباسيان تا بعثمانيان

ز سامانى و غزنى و ديلمى * ز سلجوق و خوارزمى و فاطمى

ز صدر سلف تابگاه خلف * موفق نگرديد بر اين شرف

مگر اندرين عصر كامد پديد * چنين طرح محكم ز راى سديد

گرت زين بد آمد گناه من است * كه اين شيوه آئين و راه من است

برين زاده‌ام هم برين بگذرم * وزين فخر بر چرخ سايد سرم

اگر شاه را بود حسى نهان * مرا ساختى بىنياز از جهان

و گر از مسلمانيش بود بهر * به نيكى مرا شهره كردى بدهر

چو در خون او جوهر شرك بود * ز توحيد اسلام خشمش فزود

پشيزى به از شهريارى چنين * كه نه كيش دارد نه آئين و دين

مرا بيم دادى كه در اردبيل * تنم را بزنجير بندى چو پيل

ز كشتن نترسم كه آزاده‌ام * ز مادر همى مرگ را زاده‌ام

كسى بىزمانه بگيتى نه مرد * بمرد آنكه نام بزرگى نه برد

نميرم ازين پس كه من زنده‌ام * كه اين طرح توحيد افكنده‌ام

به گوش از سروشم بسى مژدهاست * دلم گنج گوهر قلم اژدهاست

پس از مردنم هست پايندگى * كه جاويد باشد مرا زندگى

نصيب من آباد تحسين بود * تو را بهره همواره نفرين بود