تاريخ بيدارى ايرانيان ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٨

در مقام شرح حال گويد

به كار رعيت نپرداخت هيچ * پرستيد گه گربه گاهى منيج

درين مدت سال پنجاه باز * كه بر تخت ميزيست با عزّ و ناز

همه جان مردم ازو شد غمى * بهر شعبه از ملك آمد كمى

خزينه تهى گشت و ملت گدا * ز بيداد او دستها بر خدا

سه نوبت شتاييد سوى فرنك * نيفزود او را بدل عار و ننك

چو مست شكار است و محو خوشى * كجا داند آئين لشكركشى

نخواهيم بر تخت ازين تخمه كس * ز خاكش بيزدان پناهيم و بس

كزين شه ستمكارتر كس نديد * نه از نامدارن پيشين شنيد

همه ملك ايران ازو شد بباد * به خاك آمد آن افسر كيقباد

خدايا روانش به آتش بسوز * دل بندهء مستحق برفروز

و گر دادگر باشى اى شهريار * بمانىّ و نامت بود يادگار

به نيكى گذارند نام تو را * پرستند مردم نژاد تو را

تن خويش را شاه بيدادگر * جز از گور و نفرين نيارد بسر

اگر چند بد كردن آسان بود * بفرجام زو دل هراسان بود

الا اى شه نامدار كهن * سزد گر ز سعدى پذيرى سخن

نه دربند آسايش خويش باش * كه خاطر نگهدار درويش باش

نياسايد اندر ديار تو كس * چو آسايش خويش خواهىّ و بس

ز من بشنو اين نكته شاها درست * نبايد شهى چون تو بيداد جست

تو را هست فرهنك و راى و هنر * ندارد هنر شاه بيدادگر

كه بيدادگرّى ز بيچارگيست * به بيدادگر برببايد گريست

ز بيدادگر كيست بدبخت‌تر * كه بيدادش آيد به خود سخت‌تر

در مقام شرح حال گويد

در مقام شرح حال گويد

تو تا باشى اى خسرو نامور * مرنجان كسى را كه دارد هنر

بويژه كه باشد ز روشن دلى * بجان دوستدار نبىّ و على

يكى نامدارى ز ايران منم * كه خو كرده در جنك شيران تنم

قلم دارم و علم و فرهنك و راى * نژاد بزرگان و فرّ هماى

بگاهى كه آمد تميزم پديد * روانم بدانش همى بد كليد

ز گيتى نجستم بجز راستى * نگشتم بگرد كم و كاستى

همه خير اسلاميان خواستم * دلم را به نيكى بياراستم

همى خواستم تا كه اسلاميان * بوحدت ببندند يكسر ميان

همه دوستى باهم افزون كنند * ز دل كين ديرينه بيرون كنند