تاريخ بيدارى ايرانيان ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٧

در خطاب زمين بوس باعليحضرت شاهنشاه ايران

همه نيكبختىّ و بيچارگى * بدست شما هست يكبارگى

چرائيد در چاه غفلت اسير * كجايند آن مردم شيرگير

چرا چنبرى گشت پشت يلى * چرا كند شد خنجر كابلى

كجايند آن نامداران راد

« 1 »

همان ملت آسمانى نژاد * كجا شد فريدون با داد و دين

كه پرداخت از ماردوشان « 2 » زمين * كجا رفت آن كاوهء نيك نام

كه در كشور انداخت بلواى عام * برانداخت آئين ضحاك را

چنان اژدها دوش ناپاك را * كجايند آن پهلوانان نيو

چو شيدوس و كستهم و گودرز و گيو * بزرگىّ ايران چرا شد بسر

چرائيد نوميد از دادگر * فريدون فرّخ فرشته نبود

ز مشك و ز عنبر سرشته نبود * ز اژدركشى يافت او فرّهى

تو رو اژدهاكش فريدون توئى * مناليد چندان ز شاه و وزير

جوانست دستور و شاه است پير * بويژه كه چونين شه باهنر

نبسته است بر تخت ايران كمر * همش راى فرّخ همش روز هنك

بخشگى پلنك و به دريا نهنك * فراوان هنرها و رايش نكو

سزد گر نگيرى به بد ياد او * شهنشاه ما ناصر الدين بود

طرفدار قانون و آئين بود * دو صد حيف كاين نوجوان بيكس است

فريد است و بىيار و بىمونس است * دريغا اگر مردم نيك راى

ببودند بر پيش تختش بپاى * اگر بود او را چه بوذرجمهر

ز نوشيروان بر گذشتى به مهر * و گر ملتى داشتى باخبر

گذشتى ز اسكندر نامور

بترس ايجهانجوى ايران خداى * كه بعد از تو خيزند مردم بپاى

بنالند از دست جوروستم * بگويند با نالهء زيرو بم

كه ايزد همى تا جهان آفريد * كسى زين نشان شهريارى نديد

كه جز كشتن و بستن و درد رنج * گرفتن هم از كهتران مال و گنج

ندانست و آزرم كس را نداشت * همى اين بر آن آن برين برگماشت

نه جان سپاهى ازو شاد گشت * نه يك ذره زو كشور آباد گشت

نماند ايچ در ملك جائى درست * همه كار كشور ازو گشت سست

( 1 ) راد بمعنى عاقل است . ( 2 ) ماردوش همان مرداس است كه معرّب شده بمناسبت اينكه كلدانيان شكل مار را بر دوشهاى خود علامت قرار داده بودند .