تاريخ بيدارى ايرانيان ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٣

ياد ايام نيكبختى و سعادت روزگار پيشين

همه در اسارات و در بندگى * نه آگه ز آزادى و زندگى

بحرمان جاويد از هر حقوق * مگر گشته ز آباء علوى عقوق

ز لذات گيتى نديده مگر * شماتت ابر مردن يكدگر

همه زرد و بيجان و زار و نزار * شب و روز برحال خود سوگوار

كسى مالك مال و ناموس نيست * ندانند فريادرس را كه كيست

بريده يكى را دو دست و دو پاى * تنى مانده برپا و جانى بجاى

يكى را بخنجر ببرّيده پى * يكى را به ناخن درون كرده نى

يكى را دو دست و دو پا و زبان * بريده شده چون تن بىروان

يكى را بمسمار كنده دو چشم * كه هركو ببيند بسوزد ز خشم

يكى را ز سر دور كرده دو گوش * كه هركس بديد آن برآرد خروش

يكى را بسفته بتن هردو كتف * از اين خستگان هركسى در شگفت

يكى را بريده است دژخيم سر * يكى را كشيده به تنگ قجر

دل و جان انسان بيايد به درد * كه كس باد دو دام ز اينسان نكرد

سزد گر بر اين حال گريان شوى * چو بر آتش تيز بريان شوى

بنى آدم اعضاى يكديگرند * كه در آفرينش ز يك گوهرند

چه عضوى به درد آورد روزگار * دگر عضوها را نماند قرار

تو كز محنت ديگران بيغمى * نشايد كه نامت نهند آدمى

ياد ايام نيكبختى و سعادت روزگار پيشين

ياد ايام نيكبختى و سعادت روزگار پيشين

ايا ملك ايران انوشه بزى * هميشه ز تو دوردست بدى

خوشا روزگاران فرخ زمان * كه روم و فرنك از تو جستى امان

بسى خرّم آن روزگار خوشى * كه بودت بهر سوى لشگركشى

همى ياد بادا از آن روزگار * كه استنبولت بود جاى شكار

همه ايلغارت به آباد و بوم * همه تركتازت بيونان و روم

خوشا آنچنان روزگار كهن * كه ميتاختى تاختا و ختن

ز هى عصر و فرخ زمانى كه باج * تو را آمد از مصر و از كار تاج

خجسته زمانى كه در هند و چين * نبشتند نام تو را بر نگين

چه خوش بودى آن روز فرّخ سرشت * كه استخر تو بود باغ بهشت

خوش آنعصر رخشان با ناز و نوش * كه زر نوشت‌آباد بودى بشوش

مبارك بد آنعهد فرخنده باز * كه بودى عروس جهان شهر راز

خوشا روزگارى كه در اكبتان * خرامان بهر سوى بودى بتان