جامع جعفرى ( فارسى ) — الصفحة ٨٧١

قصيدهء فارسيه از جملهء سه قصيدهء مذكوره كه به مثقب نظم آن درهء عقيلهء مدايح زاكيه سفته گشته

حقه‌حقه گوهر از درياى طبع انورى * از ابيورد آورند ار تحفه سوى اصفهان

گر چرا آرد غزال كلك مشك‌افشان من * جانب دشت ختاى صفحه از راه بنان

نافه نافه مشك بىآهو ز صحراى ورق * مىبرند از اصفهان سوى ابيورد ارمغان

نيست پنهان سرّ استادى من در نظم و نثر * ز آنكه مىباشد زبان نظم و نثرم ترجمان [ 281 ر ]

ليك در بازار بيع يوسف مدحتگريت * من كه و شعرم چه باشد پير زال و ريسمان

هين مپندار از وقاحت اين تصلف ز آنكه حق * آگهستى كاين رهى با لاف باشد خصم جان

خودنمائى اينقدرها هيچ دانى از چه روست * ز افتخار بندگى آن همايون آستان

مىدهد تا از غبار موكب دارا به دهر * از گلستان ارم زندان اسكندر نشان

خصم دولت را مكان پيوسته زندان عدم * كامجو احباب از گلزار عيش جاودان