جامع جعفرى ( فارسى ) — الصفحة ٨٧٠

قصيدهء فارسيه از جملهء سه قصيدهء مذكوره كه به مثقب نظم آن درهء عقيلهء مدايح زاكيه سفته گشته

از حصول برد هنگام وصول زمهرير * جزو خاكش جانب مركز همى گردد روان

لاجرم وقت نزول از هم شكافد ابر را * پس شود از خرق ابر آوازهء تندر عيان

حاش للّه گر كنى باور كزين افسانه‌ها * يادگارستى به گيتى بس ز اهل باستان

نزد استاد كفش درس كرم ميخواند ابر * در دبستان جهان با غايت جهر بيان

دادگر شاها به عدلى كز تو ديدند اهل يزد * تا ابد در هر زغن دستان زند نوشيروان

خاصه اين چاكر كه چون جوز انطاق چاكريت * غايب از درگاه تو عمريست بسته بر ميان

از پى خونريزى خصم زبون رامح صفت * چاكرانت را اگر باشد به كف خطى سنان

حاش للّه گر ز من افزون در اين كارنداز آنك * من به كف دارم پى طعن عدو رمح زبان

مىپذيرد آنچه مجروح سنان شد التيام * كى گرايد جانب بهبود مكلوم لسان

نيست قصدم غوص بحر مدحتت زين گفته‌ها * ز انكه ميدانم كه هست اين بحر بحرى بيكران

بلكه تا مكشوف راى انورت سازم كه من * همتكم با انورى در حليهء اهل بيان