جامع جعفرى ( فارسى ) — الصفحة ٨٦٩

قصيدهء فارسيه از جملهء سه قصيدهء مذكوره كه به مثقب نظم آن درهء عقيلهء مدايح زاكيه سفته گشته

گفتم اين خيل رهان ما ناكز آن ده توسنند * كز براى هر سرى نامى است در تازىنشان

و ز رهى كان نيست معلومم يكى زان ده سمند * چون نهند اين بار كان گرديده غايب از ميان

عقل گفت اهلا نكو دريافت كردى گفتمش * آنكه باشد از ميان غايب ندانم اسم آن

گفت آن خنگ وليعهد شه جم چاكر است * نام او باشد مجلّى سابق خيل رهان

گفتمش از چيست غايت گفت زين چابك خيول * جسته پيشى آنچنان كز ديده گرديده نهان

در ميان تيغ و دستش دى نزاع افتاد از انك * هر يكى از يكدگر خود را فزون كردى گمان

داورى چون نزد عقل افتاد گفتا هر دواند * همچو هم در رزم و بزم اين سرفشان آن زرفشان

گفته اندى زين نمط برهان تدوير فلك * كز يكى غير از يكى صادر نگردد بىگمان

پس به غير از سطح نبود قابل خط و نقط * از بساطت بر خلاف عنصريات آسمان [ 280 پ ]

من همى گويم كه تا ميدان جاهش شد پديد * گوى چندى ساختندى ز آسمان در خورد آن

اين‌كه اهل باستان از راه افسان گفته‌اند * كاوج گيرد چون ز راه جنبه مازى دخان