جامع جعفرى ( فارسى ) — الصفحة ٨٦٨

قصيدهء فارسيه از جملهء سه قصيدهء مذكوره كه به مثقب نظم آن درهء عقيلهء مدايح زاكيه سفته گشته

پس بگو تا طبع آرد حلهء الفاظ نغز * تا بيارائى بدان اندام خاطرزادگان

و ز معانى نيز رخشان گوهر شهوار چند * تا كنى آويز گوش و گردن آن دلبران

چون چنان كردم كه گفت آن مهربان يار گزين * دستشان دادم به دست خامه و گفتم كه هان [ 288 ر ]

رويشان را غازه كرد ستم من از خون جگر * مويشان را عنبرين كن از مداد مشك‌سان

پس به صدر حجلهء دفتر به آداب تمام * دستشان نه در كف مدح خديو كامران

جم خدم عباس غازى باشد آن كز بهر فخر * سجده برده بر زمين آستانش آسمان

آنكه راى او چنان روشن كه يك دوزخ شرار * رشك او افكنده اندر جان خورشيد جهان

و آنكه عدل او چنان كامل كه جز بيدادگر * مىنخواند خويشتن را در برش نوشيروان

و آنكه عرش او چنان عالى كه از بس ارتفاع * پايه‌هاى آن گزيده بر سر كرسى مكان

تيغ بر كف روز هيجا هركه ديدش حمله‌ور * گفت دارد مخلب پولاد اين شير ژيان

دى به ميدان جهان نظاره مىكردم همى * سوى اين نه توسن نيلى كه بودندى دوان