جامع جعفرى ( فارسى ) — الصفحة ٧٣٥

[ تركيب بند « آزاد » دربارهء على خان ]

نيست تا فصل گل ديگر گمان زندگى * تا جمالى هست مگذاريد از كف جام را [ 245 پ ]

ليك چون من در شكنج دام هجرانم اسير * گه به بزم وصل ، ياد آريد اين ناكام را

يك نفس بگذاراى واعظ چو مرگ انجام ماست * تا ز مى زايل كنم انديشهء انجام را

فارغم سازد كسى از سير سرو و ياسمين * كاورد سوى چمن آن سرو سيم اندام را

اى نصيحت گو به دى ما را نصيحت كن كه ما * فصل گل بدرود كردستيم ننگ و نام را

فتنه‌زا باشد به پا در جوش مستى بشكنيم * از صداى چنگ سقف چرخ مينا فام را

كى بود راه نجات از دانهء تدبير عقل * چون به راهى عشق صيدافكن گذارد دام را

رهنماى كس نه [ اى ] در فصل گل كو پردلى * تا برد از من به شيخ شهر اين پيغام را

لطف مىجويد نمىداند به جان بايد خريد * بلهوس بيداد و جور دلبر خود كام را

يار چون بر من ستيزد گردد از كينم شفيع * گر بداند مدعى مقدار آن دشنام را

اى بت نامهربان دردا كه هيچت اجر نيست * رنجه بىمنت نمودى تيغ خون‌آشام را

كشتيم با غير و ناشادم كه بر خوان كرم * جز تو كس هم‌كاسهء مردم نكرد انعام را

ز آنچه در دين مىكنى اى نامسلمان آه اگر * پيك آهى عرضه دارد داور اسلام را

آسمان معدلت بنيان على خان آنكه كرد * اكتساب از كوه حلم او زمين آرام را