جامع جعفرى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٦

[ صفات و مناقب محمد تقى خان ]

طاهرين عزيمت ارض فيض قرين مىنمود خطهء يزد را معبر مىفرمود .

اتفاقا در يكى از سفرهاى آن يگانه به اين كاشانه بندگان خان سعيد مغفور مسافر ديار قدس گشتند . لاجرم جناب شيخ مسلك كفن و دفن و غسل و نماز آن بزرگوار را به قدم اهتمام نفس نفيس خويش درنوشتند و صفحهء رخساره را به خوناب جگر كه از راه ديدهء خونبار جريان يافته بود آغشتند . از آنجائى كه مسافرين ديار [ 101 پ ر ] آخرت را از راحلهء فاتحه‌اى كه در مجلس تعزيت خواندنش رسمى است ديرين گريزى نيست ، هركسى به انشاء فاتحه پرداخته به نظر مبارك شيخ مىرسانيد و مطرح انظار قبول مىگرديد و به زبان حال يا كه مقال مىفرمودند كه شأن اين برگزيده مسافر روضات قدس از آن بالاتر است كه در محفل فاتحه و مجلس تعزيتش امثال اين‌گونه فاتحه‌نامه‌ها خوانده شود و يا ديگرى به انشاء فاتحهء سنيه‌اش دامن بر كمر زند ،

مصراع

ما را غم يار خويش كار خويش است

در شرع مودت ذمّهء ما مشغول امضاى اين كار است و برائت ذمّهء خود را از آن اهتمام بايد پيوست .

لاجرم جوهر طبع روان آن جناب سر درج فصاحت گشوده اين دو فاتحه‌نامهء رنگين را كه در معنى دو درّ شاهوار ثمين است بر گوشهء بساط بيان مكان داد . در دم فاتحه‌سرايان آن دو گوهر تابان را در مخزن حافظه جا داده در مجلس مصيبت آويزهء گوش محفليان ساختند و از آن تاريخ تا حال هم روح كثير الفتوح آن شاهباز اوج غفران را به قراءت اين