جامع جعفرى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٥

[ احوال محمد مؤمن خان ]

تقدم بر همگى مىافراشته ، منجوق دانش به قمهء عيوق مىرسانيده و از گلبن ذات به هبوب نسايم ذوق گلهاى معرفت برمىدماينده . چنان كه از سياقت اين رباعيات دلكش كه مولاناراست دعوى مورخ به درجهء ثبوت مىتواند رسيد .

رباعى

نتوان به خدا رسيد از علم و كتاب * حجت نبرد راه به اقليم صواب

در معرفت خدا براهين حكيم * چون جادّهاست در چراگاه دواب

ايضا

مؤمن به بدى نيست كسى مانندت * وين طرفه كه خلق نيك مىخوانندت

يك چند چنين بدى كه خود مىدانى * يك چند چنان باش كه مىدانندت

ايضا

درياى سپهر كافتاب است كفش * نبود چو على گوهرى اندر صدفش

خورشيد گهى بدر بود گاه هلال * گر عكس دهد به ماه درّ نجفش

ايضا

يك لطف نكرد يار دربارهء من * كس ياد نكرد از دل آوارهء من