جامع جعفرى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٦

[ ذكر احوال سلطان محمد ميرزا سيف الدوله ]

ماه چون بشنيد اين ، آسيب زد بر منطقه * گفت آيا تا حديث نعل و مقود مىرود

طبع حضور داشت با خرد رايت عتاب افراشت كه مگر بر من چهار تكبير زدى و يازادهاى مرا به ديدهء حقارت نگريسته شايستهء وصف‌بارهء گردون خرامش نديدى . خرد گفت هرچند در معنىآرائى يدبيضا نمائى مرا به چشم يقين معاين است كه راه وصف آن را چون انورى نه پيمائى .

طبع غضبان بر صفت غژقان كه رحل اقامت بالاى نيران افكنده باشد به جوش آمده سرود كه به خواست يزدان اين مسلك سپارم و كفايت تميز ميان اين و آن را به طبع نقاد و خاطر وقاد از باب فضل فحسب واگذارم .

پس به انشاد رسانيد ، لمؤلفه

دى به ميدان جهان نظّاره ميكردم همى * سوى اين نه توسن نيلى كه بودندى دوان

گفتم اين خيل رهان مانا از آن ده توسند * كز براى هر سرى نامى است در . . . نشان

. . . كان نيست معلومم يكى زان ده سمند * چون نهند اين بار كان گرديده غايب از ميان

. . . . . . . . كردى گفتمش * آنكه باشد از ميان غايب ندانم نام آن « 1 »

[ 71 ر ] استاد ابيورد به تقديم شرايط مظاهرت و امدادم پردازى ، بسى بجاى خود صنيعى كرده و اصطناعى نموده خواهى بود و از مرآت خاطرم به مصقل استعارت شعرى چند كه بغايت مناسبت موسوم باشد

( 1 ) - پس از اين ابيات شش سطر سياه شده است .