جامع جعفرى ( فارسى ) — الصفحة ٢١١

[ قصيدهء عربى مؤلف بمحضر فتحعلى شاه و ترجمهء حاجى محمد حسين خان ]

چهار تكبير زدم ، چه بىشك و گمان شيفتهء غبار آن آستانم [ 65 ر ] و شيفتگان را ترك خواب رسمى است كهن و عادتى است متداوم ،

بيت

عجبا للمحب كيف ينام * خواب بر عاشقان اوست حرام

خواندم ، لمؤلفه

اظل و امسى حاملا دآء حسرة * و منطق احوالى بذا الشعر ناطق

اسكان تلك الباب فى ظل وصلكم * يفوز بها المشتاق لو لا العوايق

عرضه داشت كه مىگويد صبح و شام يعنى على الدوام حملان درد تحسر آن همايون آستان به دوش دل ناتوان مىنمايم و به زبان حال مضمون اين مقال مىسرايم كه اى سكنه‌گزينان آن همايون آستان شماراست سايهء وصال رستگارى آرزومندان به شرط انطماس آثار عوايق زمان . به موقف عرض همايون رسانيدم كه ، لمؤلفه

و لو جانبت حين السّماء رقودها * ففيه خيال الباب بالليل طارق

مترجم ساخت كه اگر ديدهء مجنون سپهر از خواب يكسوست سببش طراوق خيال ليلاى آن درگاه در شب مشكين موست . برخواندم كه ، لمؤلفه

و ليت سماء قال ما زار بابه * الا ليتنى فى ذلك الباب واشق