جامع جعفرى ( فارسى ) — الصفحة ١٩٢

[ اعتراض معتمد الدوله و سبب توقف مطلب بر آن ]

و هواك قتال بلا * نيل الصوارم و السمر

فكان حبك فى الورى * بغض المليك المقتدر

برخواندم ، گفتم فرط هواى حسناى دلرباى اين دو قريض كه از لئالى ثمين الفاظ رشيق ، لمؤلفه

كشيدهء به گوش اندر آويزها

كشنده مصاقع بلغاست ، اما بىآلت حرب و جدل از تيغها و نيزه‌ها .

پس گوئى دوستى ابن حسنا از افراط در قتل عشاق فصحا و شيفتگان بلغا دشمنى پادشاه دشمن گداز است ، افنى اللّه تعالى اعاديه بالعموم كه ، لمؤلفه

و للاعداء اقتل من سموم

تا از آسمان آن قصيده اين آفتاب زايد النور ساحت آمال مردمك ديده را روشن ساخت ، يعنى نظم سى و دويمين

شمس الضحى قمر الدجى * فلك العلى ملك البشر

گفتم اين كلام بلاغت نظام اضائت ساحت امنيت را آفتاب چاشتگاه است و انارت ظلمتكدهء [ 60 پ ] دل را ماهى با صفت كشف ظلمت همراه سپهر بلندى بلاغت است ، پادشاه كلام ارباب فصاحت ، لمؤلفه

تا ديدهء ناديده در آن بحر گهر دار * غير از در خوشاب و بجز لؤلؤى شهوار

كش با عمى ملازمت فيما بين ممهد و برقرار بود ، از مشاهدت نظم سى و سيمين

فتحعلى شاه الذى * هو بن جد ابو ظفر

كه شاه بيت قصيده است غيرت‌افزاى ضيابخش جهان آمد همى ،