جامع جعفرى ( فارسى ) — الصفحة ١٨٣

[ اعتراض معتمد الدوله و سبب توقف مطلب بر آن ]

غيرت‌فزاى قرص آفتاب آمد ، « هز غصون الالتذاذ من هزة صباء الفاظه التى انهى من الورد الطرى لدىّ النظر و بهزّته ورد الطرب على تلك الغصون حينا بدى و حينا استتر » ، دانى دويمين سبب چه بود - از آن رهگذر كه وصفش در قوهء بيان و تحريرم نبود . به فرد چهارمين كه رسيدم

ام وجه ذى دلّ خفى * حينا و حينا قد ظهر

بعد از تكرار و اعادت نظر بسيار تا تركيبش در خريطهء حافظه سپرده آيد ، هرگاه به طريق استرداد شهودش را خواستمى از وراء پردهء حافظه گاهى چهرهء حصول و صورت حضور پيمودى و گاهى ننمودى .

لاجرم گفتم صورت شاهد دلفريبى است صاحب كرشمه و دلال پنهان و ربودن دل شيفته را گاهى صورت دلفريب نهان دارد [ 58 ر ] و گاهى عيان ، به شعر پنجم نگريستم

ام راحة الملك المع * ظم عند اعطاء الدرر

قلت يا قلب كانه لغاية اعطائه درر الاستفاضة كف الامير لدى الجود و الافاضة ، به موقف مطالعهء نظم ششم زيستم .

كأس و فيه مدامة * صفراء سرّ بها البصر

گفتم در محفل عشق حسناء بيانى اين‌چنين دلفريب دست ساقى وجد و لوعت ، لمؤلفه

مادام كه در ساغر تن بادهء روح است

جام زجاجى ديده را كه از غايت احتمال رنج سهر صفت آن را « صفراء فاقع لونها تسر الناظرين » زيبد از شراب سرخ فام اشك مالامال خواهد داشت و زبان حالش را سرايندهء مضمون اين گفته :

شعر

هنيا لارباب النعيم نعيمهم * و للعاشق المسكين ما يتجرع