جامع جعفرى ( فارسى ) — الصفحة ١٨٢

[ اعتراض معتمد الدوله و سبب توقف مطلب بر آن ]

شمس الضحى و بهائها * مدح البهاء و ما بهر

نخست كه ديده به كحل الجلاء مطالعهء آن اكتحال خواست جست ، مطلع نشاطانگيزش را

فاح الصبا لاح الزهر * صاح الحمامة فى الشجر

كه از غايت رشاقت الفاظ آفتابى بود از مطلع خاطر قائل طالع ، تا نگريستم حالى به زبان طرب از روى ثنا گفتم : « اروى اللّه صداك يا قريض فذلك دعاء علىّ بالمجازات فريض اذبك فاح صباء النشاط و لاح زهر الانبساط و صاح حمامة الاغتباط على روضة خالى و دوحة بالى و شجرة آمالى » حسن مطلعش را

يا صاح جد بالراح اذ * جاد الغمامة بالمطر « 1 »

كه مطلع حسن بىنهايت بود و ساحت آمال را بر صفت مهر فروزان درخور انارت ، چون برخواندم اشهب انديشه را در مضمار متخيله بر اين وجه راندم كه اگر بلغاء دهر با ملاحظت اين انسجام كه ، لمؤلفه

عجز الواصفون عن صفته * فله الوصف لا يكاد يرام

رفع ضجرت غبطت و حصول مسرت را سبب ذهوق ضجرت از ساقى ديدگان به مسئلت ، لمؤلفه

الا يا طرف جد راح الدموع

طلب بادهء ناب نمايند هر آينه بجاست ، زيرا كه سحاب خاطر ناظم روضهء كلام به امطار بلاغت طراوت بيغايت بخشيده و با چنين حالتى طلب آن باده رواست . چون ديدهء عبرت‌زا از ملاحظهء سيم قريض

هز الغصون من الصبا * و الورد يبدو يستتر

( 1 ) - اصل : فى الشجر .