جامع جعفرى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٣

[ ذكر طواف دل به مطاف آن همايون آستان ]

« ما للتراب و رب الارباب » - يعنى ، مصراع

چه نسبت خاك را با عالم پاك

به راستى

بيت

عاجزم از ثناى او عاجز * آه اگر اينچنين بمانم آه

چون دل مقترح اقتراح را از حد گذرانيد اسكاتش را گفت ، مصراع

يك دليرى كنم مقابل شرك

پس به استيحاش و تخطئهء عقل بىتراخى نقيضش را بر زبان جارى ساخت كه ، مصراع

نكنم لا إله الا اللّه

لاجرم بر سر خيبت نخست رجوع نمود و زمام خاطر به دست يأس سپرد كه « اليأس احدى الراحتين » ، و نقش اميد به كلى از صفحهء ضمير سترد كه ، مصراع

در نوميدى بسى اميدست

مع الحديث دل پرخروش با شاهد خيبت هم‌آغوش زيست تا عاقبت كه متضمن عافيت بود يأس كارى بساخت و عقل رأفت شعار دل ملهوف را نيكو بنواخت ، يعنى طبع را راه نمود كه به حكم « لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها » به قدر مقدور و اندازهء وسع پيرامون نظم مديحش توان برآمدن و متكلف زايد بر آن نشدن . و در معرض عرض همايون عفو و اغماض مساوى و مثالبش را از خدام سدهء سلطنت عظمى لا زالت محسودة