جامع جعفرى ( فارسى ) — الصفحة ١٧١

[ ذكر طواف دل به مطاف آن همايون آستان ]

انديشهء صواب فرما ، و به دستيارى مصقل تدبيرى حكيمانه زنگ صعوبت از مرآت اين منظور زدا .

شعر

قد غلب الشوق و يسر ندينى * ادفعه عنى و يغر ندينى

لمؤلفه

پاسخم را آن هنرپرور كه در بيداى جهل * گمرهان را نور فيضش هادى راه آمده

در گنجينهء افادت گشود و از آن درج در جوابم بدينسان بخشود كه با همه غباوت تا اين پايه هم ندانسته [ اى ] كه اوست سليمان و تومور احقر ، يعنى

شعر

شتان بينك و المنى * يا نفس ويحك كم تغر

اين الظلام من الضياء * اين العشاء من السحر

چگونه هواى خاكبوس محضر همايونيت در سرست كه قهرمان كشور هستى آنكه عقل در بارگاه وحدتش صدرست و عشق در كشور الوهيتش نظام ، بجز نشاط كه لازم آن محضر مستطاب است كسى را مجال مثول پيشگاه ان نداد و به غير از صبا كه محرم حريم حرم حرمت آن جناب خواقين مآب است پاى جواز احدى را به عنوان وجوب در آن آستان عرش اسلوب نگشاد . سرهاى تاجداران را در هواى خاك درگاهش برباد رفته بين و آب يأس به آتش تمناى خود فروريز .

اگر قدح زناد شوق مثول محضر انورش آتش بىتابى بىتأنى و