جامع جعفرى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٢

[ رسالهء مؤلف در منقبت فتحعلى شاه ( انشاء محمد جعفر طرب ) ]

داشت ، لمؤلفه

و زان رحمت كه فضلش نيز نام است

ناقصان را با كاملان و مشركان را با موحدان و كافران را با مؤمنان در ساحت احوال رايت مكنت تكافو و رتبت تشارك و قدرت همسرى افراشت كه « ما تَرى فِي خَلْقِ الرَّحْمنِ مِنْ تَفاوُتٍ » ، لمؤلفه

چه سان يا رد زبان در كام وصف فضل يار ما * كه از آن ناقصان را همسر خود ديده كاملها

پيدائى پنهان كه آفتاب جمال عالم آرايش را « الذى اضاء له كل شىء » از هر ذره‌اى از ذرات ممكنات ظهوريست تمام .

رباعيه

اى نور تو از عالم و آدم همه پيدا * يا نور النور

خورشيد جمال تو ز هر ذره هويدا * الغيرك من الظهور

هم از همه پيدايى و هم از همه پنهان * يا ظاهر يا خفى

از جملهء عالم همه پنهانى و پيدا * من كل ظل و حرور

پنهانى پيدا به چشم دل اهل ايقان كه عكس وجه لا يزالش را « الذى هو باق بعد [ 47 پ ] فناء كل شىء » در مراياى مظاهر نمايشى است لا كلام ، لمؤلفه