جامع جعفرى ( فارسى ) — الصفحة ٨٤

قصيدهء بهاريه تذييل ذكر مزبور از گفتهء عم معظم

با تذروان مىنشيند باز در يك آشيان * با غزالان مىخرامد شير در يك مرغزار

تاج او گوهرنگار و تخت او گوهرنشان * طبع او گوهرفشان و دست او گوهر نثار

روز رزمش چون به بر بينى زره گويى درست * رستم است اندر برش ببر بيان در كارزار

ور به كف تيغ نبرد آيد به ميدان رزمجوى * راست پندارى به ميدان حيدر است و ذو الفقار

ساربانان جلال او ز سطوت مىكنند * بختى گردنكش گردون گردان را مهار

از غلامانش يكى باشد فلك اينك ببين * كز مجره بسته بر خدمت كمر را استوار

طبع او بحرست ، اما بحر مرواريد خيز * دست او ابرست ، اما ابر مرواريدبار

اى شهنشاهى كه از شاهان نديد اندر جهان * تا جهان را ديد شاهى چون تو چشم روزگار

گر به معيار خرد سنجد كسى بىگفتگو * نقد مهر آيد به پيش نقد رايت كم عيار

مطرب اندر بزمگاه توست زهره گاه بزم * حاجب اندر بارگاه تست كيوان روز بار

از تگرگ فتنه ويرانش كند گردون كند * تا زمينى بهر زرع آرزو خصمت شيار