تاريخ لرستان ( روزگار پهلوى ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٨
نامه‌نگارى غلام على خان امير همايون به امير احمدى
بكلّى خاطرات گذشته را از ياد برد و خيال كرد در اين دنيا كسى دوست و خواستار ترقى و سعادت او نيست مگر امير احمدى و بويژه در مقابل يك شال خلعتى كه به حمايلش آويختند در دل ، خود را شماتت كرد كه چرا زودتر نزد او نرفته [ بود ] . لكن بر خلاف تصور او امير لشكر مىخواست تا كلك امثال او كنده شود .
در ضمن صحبت طولانى و مذاكرات مفصلى كه اين دو با همديگر كردند امير احمدى به وى مىگويد چنانچه قول بدهد كه تمام تفنگهاى ايل بيرانوند را جمع كند و تحويل بدهد و ضمنا هيچ‌وقت از طريق خدمتگزارى و دولتخواهى عدول نكند پيشكارى بيرانوند را به او واگذار سازد .
شيخ على خان [ . . . هم ] به او قول داد كه علاوه بر اسلحه بيرانوند آن تعداد تفنگهاى سربازان كشته شده را كه در تنگ زاهدشير به دست الوار افتاده تماما پس گرفته و به او تسليم سازد .
بعد از اين ملاقات شيخ على خان خرم و خوشحال از پيش امير احمدى بيرون رفت و مستقيما به خانه رهسپار شد و اين برخورد گرم دوستانه را با آب‌وتاب تعريف كرد و بلافاصله به جمع‌آورى اسلحه مشغول گرديد .
نامه‌نگارى غلام على خان امير همايون به امير احمدى
نامه‌نگارى غلام على خان امير همايون به امير احمدى
موقعى كه غلامعلى خان رقيب سرسخت شيخ على خان شنيد او نزد امير احمدى رفته و خرم و خوشحال و مخلّع به خلعت مراجعت كرده و از طرف فرمانده قوا مأمور شده كه بيرانوند را خلع السلاح سازد و به او قول داده كه در قبال اين خدمت سمت پيشكارى خود را به او واگذار نمايد ، به سختى ناراحت شد و در دل گفت : « دل غافل حريف از من « 1 » جلو افتاد و عهد و پيمان خود را با امير احمدى استوار نمود و من هنوز كارى از پيش نبرده‌ام » و درصدد افتاد كه جبران مافات كند و هرطور شده جلب دوستى و محبت او را نسبت به خود بكند .
چون با خوانين على محمدى كه در سرآستان مىزيستند تماس دائم داشت و از پيش مىدانست كه امير احمدى نسبت به تقى خان و تيره خوانين على محمدى حسن ظن و نظر مساعد دارد ، لذا بهتر آن دانست كه نامه‌اى توسط تقى خان براى امير احمدى بفرستد و مراتب دولتخواهى خود را به استحضار او برساند و آنچه را از پير استاد به ياد دارد از حيث واژه‌ها و فرازهاى مؤثر در آن بنويسد ، شايد قلب اين ژنرال انتقامجو به نرمى گرايد و از گذشته او چشم‌پوشى كند . نامه مزبور را با كمك و همفكرى خود تقى خان كه سوادش در ميان خوانين بد
( 1 ) . اصل : تو .