تاريخ لرستان ( روزگار پهلوى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٨
فصل دوم اوضاع لرستان در شهريورماه 1320
در همان اوايل جنگ بود كه سرهنگ ركنى جمعى از سربازان مربوط به اركان واحدها را كه بنده نيز جزو آنها بودم به هنگ پياده فراخوانده لباس و تجهيزات و اسلحه و كليه لوازم سربازى را به ما تحويل داد و يك دستگاه هم براى حركت دادن ما در ميان محوطه هنگ آماده ساخت . ولى در همين موقع خبر آوردند كه جنگ متاركه شده و سربازان بايد مرخص شوند . سربازان كه با شور و شوقى جهت شركت در جبهه جنگ و دفاع از وطن لباس پوشيده تفنگها را بدوش انداخته و قطار فشنگ را بر ميان بسته بودند از شنيدن خبر متاركه جنگ به قدرى اندوهگين و پريشان‌حال شدند كه حدى بر آن متصور نبود .
جوانانى كه چند لحظه قبل غرق در سرور و شادى بودند ، به قدرى پژمرده و پكر شدند كه گويى عزيزترين كسان خود را از دست داده‌اند . ولى چه توان كرد مقررات نظامى و اجراى امر ما فوق در ارتش تبصره‌بردار نيست و بايد بىچون‌وچرا اجرا گردد .
امر شد كه ساز و برگ و اسلحه و فانسقه و كوله‌پشتى را به انباردار هنگ تحويل دهند ، ولى انباردار هم از تحويل گرفتن امتناع داشت و عذر مىآورد . سربازان ذخيره بلاتكليف بودند كه چه بايد كرد و چون از رفتار سرهنگ ركنى و اوضاع احوال ديگر معلوم شد كه نتيجه جنگ بر ضرر ايران تمام شده ، موج ديگر از غم و اندوه بر سراپاى وجود سربازان تاختن گرفت و اكثرا به گريه افتادند .
بالاخره سربازان بدون مطالبه برگ رسيد ، لباسها و تجهيزات و مهمات را در انبار روى همديگر انباشته و با يك دنيا غم و حسرت به سوى خانه خود رفتند .
از اين به بعد اخبار نامساعد كه شنيدن آن تاب و تحمل و شكيبايى را زايل مىكرد متواترا مىرسيد و بعد از يك شبانه‌روز به درستى فهميديم كه چه مصيبتى دامن‌گير ملت گرديده است :
از حيث وارد شدن تلفات و بمباران « 1 » مردم بيگناه در مرزها و ريخته شدن اسلحه و مهمات بر كف جاده‌ها و افتادن آنها به دست اشرار كه بعدا امنيت كشور را مختل ساختند و به دزدى و غارت اموال مردم پرداختند .
( 1 ) . اصل : بمباردمان .