تاريخ لرستان ( روزگار پهلوى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٣
خوانين بيرانوند بعد از ملاقات با سپهبد امير احمدى
خوانين بيرانوند بعد از ملاقات با سپهبد امير احمدى
خوانين بيرانوند بعد از ملاقات با سپهبد امير احمدى
بعد از حركت على رضا خان و يد اللّه خان به پيشكوه با كسب اجازه قبلى از سپهبد امير احمدى هركدام در املاك متعلق به خودشان مشغول زندگى شدند :
يد اللّه خان و برادرانش نصرت اللّه خان و غلامرضا خان و عليخان در قراء كيوره و بورياباف و غيره ملك پدرشان مرحوم امير همايون و على رضا خان و برادرانش مرتضى خان و كريم خان در قريه چگنىكش ساكن و به امور كشاورزى مشغول شدند .
سپهبد امير احمدى دستخط رياست ايل بيرانوند را براى نصر اللّه خان پسر فاضل خان كه از لحاظ سن مقدم بر سايرين بود ، نوشت و به اتفاق سلطان سهراب خان ميان طايفه رفتند و مدتى به رياست خود ادامه داد تا اينكه يكى از تجار بروجرد كه بعدا بساط تجارتش را به خرم‌آباد آورد و كارش خيلى بالا گرفت به نام « يحيوى » 14 ، على رضا خان را به راهزنى متهم كرد درنتيجه شكايات متوالى او على رضا خان و نصر اللّه خان را توقيف كردند و به زندان قصر قجر فرستادند ، لكن يد اللّه خان موفق به فرار شد و نتوانستند او را توقيف سازند .
يد اللّه خان مجددا ياغى شد و باز هم بعضى عناصر كه از اوضاع ناراضى بودند ، دور او جمع شدند و كارش به قدرى بالا گرفت كه قواى لرستان را مجبور به اقدامات مجدانه و پىگير ساخت و براى يافتنش به كوشش پرداختند ولى موفق نشدند . چون تا اين تاريخ توجهى نسبت به تعميم و توسعه فرهنگ در ميان عشاير لرستان نشده و نسبت به تربيت آنها گامهاى مؤثر برداشته نشده بود ، لذا هنوز هم باد ياغيگرى و كوه‌گردى در كله عشاير جاى داشت و هوس راهزنى و سرقت را فراموش نكرده بودند . لذا ياغيگرى مجدد يد اللّه خان ، آنها را به هوس انداخته ، در هرگوشه از لرستان جمعى ياغى شدند و كار به جايى رسيد كه از طرف رضا شاه امر صادر شد كه هركس را مزاحم دولت تشخيص دهند - اعم از آنهايى هم كه فعلا ياغى نيستند - توقيف و به تهران اعزام دارند .
امير احمدى به شاه گزارش داده بود كه غير از متمردين و ياغيان عده كثيرى از خوانين لرستان ظاهرا خدمتگزار دولت‌اند ولى باطنا با متمردين همكارى مىكنند و براى آنان تسهيلات لازم را فراهم مىنمايند و رضا شاه به امير احمدى اجازه داده بود كه براى امنيت لرستان هراقدامى را صلاح مىداند بكند و هركس و هرطايفه را مقصر شناخته ، تبعيد سازد .
امير احمدى در قبال اين اختيارى كه به او داده شده بود ، با سياست و تدبير خوانين و اشخاصى را كه ظاهرا خدمتگزار و باطنا مخل امنيت مىدانست و همين‌طور جمعى از سادات