تاريخ گيتى گشا ( در تاريخ سلسله زنديه ) ( فارسى ) — الصفحة ٠.١٢

ديباچه

بود آن درياى ژرف بىكران * موج‌خيز و موج او قطره‌فشان

قطرهء او همچو باران بهار * بود كشت اهل دل را آبيار

از فسون‌سازى ساحر خامه‌ام * گرم بود اندر جهان هنگامه‌ام

باز بود از شوق دل روز و شبم * در سرود نامهء نامى لبم

از مددكارى طبع سحرسنج * چونكه پر شد از در و گوهر سه گنج

بهر چارم گنج بزمى ساختم * خانه از نامحرمان پرداختم

حيرتم بر دل بيفزود اضطراب * تا چه آئين را درآرم در حساب

طبع را از نو درآموزم چه فن * از كدام افسانه پردازم سخن

ناگهان آمد ندائى از سروش * وز سروشم اين ندا آمد به گوش

كاى خوش الحان بلبل بستان عشق * وى ز الحان تو خوش‌دستان عشق

باز اندر عشق دستان ساز كن * در حديث عاشقان لب باز كن

باز نام عاشقان را تازه ساز * ساز ايشان را بلند آوازه ساز

قصهء شيرين و خسرو شد كهن * بازگو از وامق و عذرا سخن

تاكنون اين داستانرا كس نگفت * مثقب خامه‌درى ز ايشان نسفت

اين حديث آمد ز غيبم چون به گوش * در اجابت از دلم آمد خروش

خاطرم انگشت بر ديده نهاد * طبعم آئين سخن را ساز داد

ديگرم درياى طبع آمد به جوش * در حديث عشق بگرفتم خروش

ازين‌جا پيداست كه وامق و عذرا منظومهء چهارم خمسهء اوست و پس از انجام دادن خسرو و شيرين كه منظومهء سوم بوده است به اين مثنوى كه آن هم جزو نامهء نامى اوست آغاز كرده . اما اين‌كه گويد تاكنون اين داستان را كس نگفت ظاهرا مقصود او اينست كه تاكنون