رجال كتاب حبيب السير ( فارسى ) — الصفحة ٨٧

امامى هروى

گر به دستان بستد از دستم فلك ديوان من * شكر ايزد آن‌كه او مىساخت ديوان با من است

ور ربود از من زمانه سلك درّ شاهوار * زان چه غم دارم كه طبع گوهرافشان با من است

ور ز شاخ گلبن فضلم گلى بر باد داد * گلشن پرلاله و نسرين و ريحان با من است

ور تهى شد يك صدف از لؤلؤ لاى من * پر ز گوهر خاطرى چون بحر عمان با من است

بىعنايت گر بود گردون دون با من چه باك * چون عنايتهاى شاهنشاه ايران با من است

( جزو 2 ، ج 3 ، ص 78 - 79 )

امامى هروى

امامى هروى

از خادمان ملوك كرت است در علم فصاحت و بلاغت از بىنظيران زمان خود بود . بزرگوارى او به مرتبه‌اى است كه او را برابر شيخ سعدى درآورده ، بلكه ترجيح نموده‌اند . خواجه شمس الدين محمد صاحب ديوان و ملك معين الدين محمد پروانهء رومى و مولانا نور الدين صدرى و ملك افتخار الدين زوزنى اين استفسار از مجد الدين همگر نمودند ؛ ملك پروانه گفته :

ز شمع فارس مجد ملت و دين * سؤالى مىكند پروانهء روم

مولانا نور الدين صدرى :

ز شاگردان تو هستند حاضر * رهى و افتخار و صاحب روم

صاحب ديوان :

چو دولت حضرتت را هست لازم * دعا گو صاحب ديوان ملزوم

ملك افتخار :

از اشعار تو و سعدى و امامى * كدامين بپسندند اندرين بوم

تو كن تفصيل اين چون ملك انصاف * بود در دست تو چون مهرهء موم