رجال كتاب حبيب السير ( فارسى ) — الصفحة ٧٧

زمان ملك شمس الدين محمد بن كرت ( 643 - 676 )

قطعه

فروغ ملك ملك شمس دين محمد كرت * تويى كه همچو ملك سربه‌سر همه جانى

مشقتى كه ز هجرت رسيد بر دل من * به كنه آن نرسد فهم انسى و جانى

به چشم من كه درو هر دو كون درنايد * غبار موكب تو هست كحل انسانى

ز راى روشن باريك بين تو الحق * چنان سزد كه چو اين شوق نامه برخوانى

ز باد پاى برانگيزى آتش عزمت * به آب حزم غبارى كه هست بنشانى

چه رنجها كه رسد بر دل غمين ضعيف * اگر تو هيچ بدين سو قدم نرنجانى

چه فتنه‌ها كه ز روى زمانه برخيزد * نعوذ باللّه اگر عزم را بگردانى

و چون اين نامه به ملك شمس الدين محمد رسيد ، در جواب نوشت كه سالها به نماز و روزه و استمداد همم دريوزه محبّ مخلص خواسته تا باز لقاى عزيز صاحب اعظم دستور اعدل اكرم مبارك قدم ، شمس الحق والدين زيد قدره ببيند و غمان نو و كهن بازگويد ، فاما :

با دشمن من دوست چو بسيار نشست * با دوست نشايدم دگر بار نشست

پرهيز از آن عسل كه با زهر آميخت * بگريز از آن مگس كه با مار نشست

و اين رباعى را نيز قلمى كرده :

آن به كه خردمند كنارى گيرد * با گوشهء قلعه و حصارى گيرد

مى مىخورد و لعل بتان مىبوسد * تا عالم شوريده قرارى گيرد

( جزو 2 ، ج 3 ، ص 67 - 68 )

وجيه الدين نسفى با ملك شمس الدين محمد معاصر بود و در تاريخ وفات ملك اين قطعه نظم نمود :