رجال كتاب حبيب السير ( فارسى ) — الصفحة ٢٦١

امير شاه حسين اصفهانى و امير شهاب الدين عبد اللّه و امير جمال الدين محمد شيرنگى

با كوه گفته‌اند همانا به حكم او * كز زير هر بغل رودش آب از حيا

چون آفتاب طالع روشن زوال يافت * بخت سيه چو سايه‌اش افتاد از قفا

از پاى خوردن فلك از دست رفته است * بنگر ز دست حادثه افتاد چون ز پا

دردا كه چشم زخم زمانش شهيد كرد * واحسرتا كه دست ستم ساختش فنا

در گلشن زمانه چو گل گشته غرق خون * چون لاله ساخت پيرهن عمر را قبا

از بار ماتمش به فلك ذرّه‌اى نشست * نخل قد سپهر از اين بار شد دو تا

بگرفت شام ماتم او بر سپهر ما * زهره سياه كرد دف خود در اين عزا

اين دار عاريت چو مقام قرار نيست * بربست رخت و رفت سوى عالم بقا

در كربلا كه جنت عدن است شد مقيم * فى روضة مكرمة ارضها السما

نازل ز آسمان شده در وصف اين مقام * يا احسن المنازل يا خير ملتجا

به نوشته بر كتابهء اين منزل رفيع * كلك قضا : و من دخل كان آمنا

چون كربلاست مدفن او خاك مرقدش * خوشبوىتر ز عنبر ساراست مشكسا

باشد سمىّ شاه شهيدان از اين شرف * نور مزار اوست تتق بسته تا سما