رجال كتاب حبيب السير ( فارسى ) — الصفحة ١٠٤

ذكر جلال الدين شاه شجاع « 1 » ( 759 - 786 )

به محمود بنويس كاى ارجمند * رسانيده بر دولت خود گزند

نه محمود بينم به جنگ آمدن * مرا و ترا تيغ بر هم زدن

تصور كن اى نامور شهريار * كه گر زانكه هر دو بباشيم يار

كه يا رد كشيدن سپه پيش ما * چو آگه شود از كما بيش ما

اويس « 1 » ار به ما تركتازى كند * مگر با سر خويش بازى كند

ز فردوسى پاك‌دين ياد كن * نگر تا چه گويد درينجا سخن

« كه گر دو برادر به هم داد پشت * تن كوه را باد ماند به مشت »

چون اين مكتوب به شاه محمود رسيد بعد از تقديم استشاره در جواب نوشت كه ، بندگان پادشاه ، لشكر به اصفهان آورده مملكت را خراب كردند و هنوز از مزاج ايشان ايمن نيستم ، بناچار استعانت به سلطان اويس بردم كه شايد ايمن تواند بود . شاه شجاع از مطالعهء اين مكتوب دانست كه آتش فتنهء شاه محمود جز به استعمال شمشير آبدار سمت انطفا نپذيرد و سيلاب طغيان لشكر آذربايجان ، از غير صرصر حملهء مردان دلاورصفت انقطاع نگيرد ؛ بنابرآن سپاه فراوان مجتمع ساخته از شيراز به جانب بيضا در اهتزاز آمد و اين قطعه را گفته نزد برادر فرستاد :

ابو الفوارس دوران منم شجاع زمان * كه نعل مركب من تاج قيصر است و قباد

منم كه نوبت آوازهء صلابت من * چو صيت همت من در بسيط خاك افتاد

چو مهر تيغ‌گذار و چو صبح عالمگير * چو عقل راه نماى و چو شرع نيك نهاد

كمال صولتم از حيلهء كسان ايمن * بناى همتم از منت خسان آزاد

نبرده عجز به درگاه هيچ مخلوقى * كه بر بناى توكل نهاده‌ام بنياد

( 1 ) . يعنى سلطان معز الدين اويس ايلكانى ( 757 - 776 ) كه به يارى محمود آمده بود .