تاريخ ايلچى نظام شاه ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٥

ذكر جلوس سلطان علاء الدين محمّد شاه بن سلطان مسعود بر دار الملك دهلى

وصول به پايهء سرير سلطنت‌مصير خواجه كافور پرتزوير چون از جانب شاهزاده خايف بود به ذروهء عرض اعلى رسانيد كه چون پادشاه به قتل الف خان اقدام نموده‌اند ، شاهزاده را كه خواهرزادهء اوست با حشم و سپاه به ولايت خويش فرستادن از طريق حزم و احتياط دور است ، و از اتّفاقات سيه « 1 » در آن ايّام ، سلطان بيمار شد و خواجه كافور فرصت يافته زبان به عيوب شاهزاده برگشاد و گفت :

شعر

ز خصم ار خسته « 2 » شد ذات سليمت « 3 » * كنون از قرة العين است بيمت

گذارد او در اين بىزوريت زور * نمك را نشمرد كس چون شود شور

صواب آن شد كه اين درّ خطرناك * به درجى ماند از دست كسان پاك

نهد چو تاج صحّت شاه در برج * توان بيرون كشيدن گوهر از درج

سلطان را سخنان كافور پسنديده آمده شاهزاده را به حصار [ 208 ] كاليز فرستاده آنجا بداشت و موكّلان آگاه بر وى گماشت . مرض سلطان روى در تزايد نهاده در هفتم شهر شوّال سنهء خمس عشر و سبعمايه [ 715 ] از دار فانى به سراى جاودانى شتافت . چون كافور بىرحم بنا بر خوفى كه از طرف خضر خان در خاطر داشت ، در اثناى آن حال كه امرا و اركان دولت به مراسم عزاى پادشاه مغفرت مآل مشغول بودند ، سنبل نامى كه از جملهء خواصّان خاصّ پادشاه بود به حصار كاليز فرستاد تا جهان‌بين خضر خان را به ميل آتشين نابينا ساختند . چون اين خبر به امرا و اركان دولت رسيد ، كافور مفسد مغرور را به زهر هلاهل از ميان برداشتند . قريب دو سه ماه در باب نصب نمودن پادشاه ميان امرا و رؤوس سپاه مخالفت بود ؛ آخر الامر در روز يكشنبه بيست و چهارم محرّم الحرام سنهء ست عشر و سبعمايه [ 716 ] سلطان قطب الدين مبارك شاه بن سلطان علاء الدين را به پادشاهى برداشته بر سرير سلطنت نشانيدند .

( 1 ) . اصل : سند . ( 2 ) . اصل : جسته . ( 3 ) . اصل : سلمت .